Het stille oog

Dit weblog zit vol, vanaf hier ga ik verder op:

https://stiloog.wordpress.com/

.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kleurrijk bestaan

a

Twee dagen gevast. Deze keer zelfs geen sapjes. Dit verandert de perceptie. Gevoeliger voor kleuren. Gevoel high te zijn. Afnemen van overbodige mentale activiteit. Milde inkeer. Vrede. Karin zag het aan me. ¨Je bent gelukkig¨ zei ze in het voorbijgaan. Ja, ik vond dat woord goed passen. Voelde des te meer opgeruimdheid nu ik op het internet grote schoonmaak had gehouden. Eerst ging Facebook eruit. Een app laten draaien die al mijn geplaatste berichten verwijderde, mijn info weggenomen en tenslotte het account gedeactiveerd. De privacyschending van Mark Zuckerberg en zijn kornuiten zat me niet lekker. Bovendien ging er veel aandacht op dat platform aan niks verloren, mijn toewijding aan zinniger zaken werd onnodig verstrooid, nu dit weg was voelde ik de weldaad hiervan. Dan meteen ook maar het Google-account opzeggen, vond ik. Die nemen het ook niet zo nauw met privacyrecht, Dus mijn You Tube-kanaal geledigd, twee Gmail-accounts opgeheven en Google Chrome verwijderd. Gewoon weer surfen met Firefox, voelt veel beter. Natuurlijk, anonimiteit is een illusie op het wereldwijde web maar dit verminderen is een goede zaak. De voldoening niet meer dwangmatig te kijken of er nog wat gebeurt onder de FB-vrienden is van grote eenvoud en sterk voelbaar. Ik had op Facebook mijn vertrek twee etmalen van tevoren aangekondigd zodat wie contact met me wilde houden dit aan kon geven. Niemand van de meer dan honderd ´vrienden´ is hierop ingegaan, veelzeggende stilte.
Ben weer gaan schilderen. Had overigens vorig etmaal slechts vier uur geslapen op de dag en dit etmaal helemaal niet, was te hongerig vanmorgen. Ook slaapgebrek werkt op de zintuigen, geeft iets extra´s aan het beleven, zodat ik de camera erbij pakte voor de meest alledaagse dingen. De foto hierboven is vanuit onze tuin gemaakt. De volgende foto´s zijn gemaakt in de tuin zelf.

 

We hadden hier gehoopt op een beetje winter, maar die wilde nog niet echt komen. Er was wel melding van gemaakt door meteorologen maar dit kwam niet uit. In Nederland wel ijs en sneeuw en schaatsen, maar hier lentegevoel en af en toe regen. Één nacht even vorst, de ochtend erop schoot ik dit plaatje van het dak van onze auto.

Als gedachten zich niet roeren is alles goddelijk. Dan pak ik de camera ook sneller. De vraag kan zijn of dit wonder met wel mijn toestel is te vangen, maar ik kende die vraag niet en was lekker bezig. Twee foto´s van de vitrinekast en met mijn gevitaliseerde zintuigen nog wat stevige fotobewerking, ik hoefde me aan geen natuurwet te houden.

Nadien mijn werkhoekje in de huiskamer wat aangepakt. Ik zat voorheen het liefst boven te werken maar dit hoekje is steeds aangenamer geworden, met name ook omdat ik er naast het schrijven ook kan schilderen, fotograferen en op internet werken. Nog even en dan is Karin thuis. Gaan we koken en drinken we wijn. Jongens zijn vanavond elders, slapen in Clonakilty. Plaats tenslotte de drieluik die hier in de huiskamer hangt en die ik gemaakt heb op kromgetrokken bakkersplaten en een foto van mijn werkhoekje zoals het er vanmiddag nog uitzag; tis nu nog fraaier.

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | 1 reactie

Vrede herleeft

Na alle tumult is er de opluchting. Zowel Karin als ik ervaren het. Met verbazing kijken we elkaar vandaag aan: wat was al dat elkaar in de haren vliegen de etmalen hiervoor? Tijdens ruzie projecteren we tekortkomingen op de ander, in rust en vrede zien we de werkzaamheid van onze eigen geest die tot oorlog in staat bleek en weten we ons er weer verantwoordelijk voor. Met de nadruk op vóór. De software in onze systemen kan wellicht met langere tijd grote toewijding wat worden bijgesteld, het activeren van de reactieve software op kritische momenten vóórblijven is steeds een onmiddellijke mogelijkheid die we vandaag weer terdege beseffen. Wat een gedoe was dat weer; was dit nu eindelijk de laatste keer?

Het contrast is ook zo groot. Ik meende 48 uur eerder werkelijk nog dat we nu voorgoed zouden gaan scheiden en vandaag huppelen we samen weer als blijde partners door het bestaan. Tijdens de wandeling vanavond herhaalde ik wat ik Karin eerder vandaag had gemeld: het vuur tussen ons lijkt iets in mijn systeem te hebben verbrand. Voor een hoop mentaal geruis is louter rust in de plaats gekomen. De psychische onrust komt met mee de controlezucht van de jongleur die meent dat er verschillende ballen continu in de lucht gehouden moeten worden; die opdracht laat me nu onverschillig en het leven verloopt er niet minder maar beter door. Och, de menselijke arrogantie is als een virus als de waakzaamheid is gaan slapen in zelfgenoegzaamheid, neemt dan de hele boel over op basis van een neurotische automatische piloot. En het hoeft helemaal niet. De ballen van de jongleur liggen op de grond, het hoofd is leeg en de adem ontspannen. Het idee dat ik mezelf waar moet maken, dat was het venijnig vuur dat nu even lijkt uitgewoed. De vrede van wat al het geval is voordat ik me ergens mee bemoei is zoveel schitterender dan mijn verdelende invloed op aparte zaken.

Dit alles heeft de vraag hernieuwd welke activiteiten bij de jongleur behoren en mogen vallen. Creativiteit op alle vlak mag voortgang vinden, maar vanuit de stille vrede die aan bemoeizucht voorafgaat. Laat God mijn teksten schrijven, laat de Leegte tokkelen op de gitaar, laat Stilte de kwast op panelen hanteren. Laat de Onkenbare koken, eten en de afwas doen. Zo was ons wandelen ook vanavond: ongedwongen en vrij.

Mijn betrokkenheid op het internet wordt ook vanuit dit besef opnieuw bezien. Wat doe ik op Facebook, dat zo onmisbaar is? Ik beschouwde Facebook lang als voorportaal om mijn weblogberichten wereldkundig te maken, maar de response hierop is zeer beperkt en werkt op zijn best demotiverend. Is het mogelijk mijn activiteit als schrijver op weblogs te staken en in plaats daarvan eindelijk tot een eerste manuscript te geraken? Daarmee is meteen ook Facebook als voorportaal overbodig geworden alsmede het aanhouden van het account daar, welke tot verstorende verstrooiing heeft geleid telkens weer als ik mijn eigenlijke (mijn innerlijk meest gewilde) schrijverstaak steeds maar procrastineerde.

Herinner me dat ik vele jaren geleden schreef, nog voor ik internet had: als je niet bent ingelogd besta je niet. Toen ik de tweedehands gekochte computer met MS-DOS ingeruild had voor een internetbekwame computer met een moderner Microsoft besturingssysteem, schrok ik toen het internet voor het eerst voor mij ontsloten werd. Ik voelde een enorme zuigkracht in dat scherm. De angst die ik daar voelde was niet nergens op gebaseerd, de zuigkracht heeft op allerlei wijzen vat op mij gekregen. Nu ik de positie van de jongleur met de ballen op het internet kritisch bezie speelt die angst, de andere kant op geprojecteerd nu, als ik overweeg een zeer ernstig internetdieet te gaan volgen.

Facebook zal ik binnen 48 uur stopzetten, zodat mensen die contact met me willen houden de kans hebben dit aan mij te laten weten. De verschillende weblogs (proza, poëzie, fotografie, visuele kunst en muziek) zal ik behouden, het publiceren van geschriften zal echter sterk afnemen. Internet blijft open om mij te bedienen qua wereldnieuws en cultuur, maar ik zal dit vooral willen beperken tot de avond opdat de kantooruren volslagen in dienst staan van creatieve werkzaamheden.

Komende ochtend begint er een vastenperiode. Behalve computergebruik mag dit lijf ook reiniging ondervinden. Dankbaar in vrede groet ik de lezer.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Intens geknetter

Ik vond het opmerkelijk. Karin en ik zaten enkele avonden terug aan een legpuzzel voor de tv en we speelden wat Nederlandse programma´s af via npo.nl. Kwam er een minister langs (naam is me ontschoten; tis de sympathieke vent die opvalt door zijn exuberante schoenenverzameling waarvan we iedere keer dat hij in het openbaar verschijnt een paar mogen genieten) die iets zei als: ¨In ieder goed huwelijk knettert het wel eens en dan moet je er met goed overleg uitkomen.¨ Diezelfde avond ging het bij ons knetteren, en niet zo zuinig ook. Goed overleg wilde maar niet lukken, steeds escaleerde ons overleg in chaos. We stelden vast het even later weer te proberen en andermaal belandden we al snel van eerste irritaties naar exponentieel vergroot vuurwerk. De gevoelige punten van ons zijn ons aardig bekend na drie jaar hier en daar geknetter en we gingen steeds vaker concluderen dat het ons beter ging: de aanvaringen duurden korter en werden sneller, ´in goed overleg´, achter ons gelaten. Maar niet deze keer; onze relatie stond op springen.

Gisteren was een dag van elkaar geheel ontzien, vandaag gingen we weer in gesprek. Karin begon met spreken over een vriendin die bekend is met astrologie. De vriendin wist te vertellen dat de constellatie aan de sterrenhemel deze dagen zo was dat onbewuste delen van het pijnlichaam in de mens erdoor sterker voelbaar werden dan normaal het geval is, en dit heeft de potentie als verduisterend kracht te werken. Karin zei erbij dat ze de avond ervoor in de auto reed en had gezien dat de maan vol was, maar niet alleen dat, erg groot ook. Zo omvangrijk had ze de maan nog nooit gezien. En deze zou ook nog eens verduisteren.

maansverduistering_20190121_max

Ik vond dit werkelijk bijzonder om te horen. Ik had tijdens onze spanningen heel sterk opgemerkt dat ik niet, als gewoonlijk het geval is, zaken kon ontvangen, beschouwen en zo nodig overdenken. Alsof ik in een proces was opgeslokt die mij leefde in plaats van dat het proces zich in mij afspeelde. Complete identificatie. Karin herkende hetzelfde hoewel ons gesprek deze dag nog neigde de fouten in de ander aan te wijzen, of wie met fouten maken begon. We hebben de conclusie gemaakt onze eigen verantwoordelijkheid in conflicten opnieuw te verversen, niet te zaniken over wie wat begon en gestand te doen aan de Bijbelse uitspraak die het voorbeeld van een goed huwelijk benoemt: als er één valt kan die zich optrekken aan de ander. Na het knetterend vuurwerk wordt dit weer helder gezien.

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Methode of ontmanteling, dat is de vraag

Het leven is lijden, zei de Boeddha. Maar de Boeddha kende natuurlijk de vreugdevolle Nederlandse familie tv-programma´s niet met alleen maar lachende gezichten. En ook was hij nog niet bekend met het sterrendom van het glorievolle Hollywood. Toch meen ik dat Gautama indertijd zijn woorden goed gekozen heeft, en dat het glitterdom dat ons door menig mediaprogramma wordt voorgeschoteld niet de hoofdprijs voor geloofwaardigheid kan wegdragen.

De Boeddha zei nog meer. Lijden komt voort uit begeerte. Als we de begeerte kunnen wegnemen is het ook met het lijden gedaan. Probleem is hier wel dat dit zelf een vorm van begeerte is. Zo zijn er genoeg sprekers over de natuurlijke vrije staat van de mens die zeggen dat we alleen maar gevangen zitten in verhalen. Maar uit zo een verhaal willen komen is deel van dat verhaal, vindt zijn afzetpunt in dat verhaal, komt er niet los van.

Ik kan wel zien dat het denken lijden produceert dat zonder dat denken niet kan bestaan. De suggestie echter dat dit de zaak makkelijk oplosbaar maakt lijkt niet te kloppen. Hoe zet je het denken uit? Waar zit die knop? Decennia lang mediteren geeft wat rust wellicht maar het lichaamsgeestsysteem blijft in de kern onaangetast. Je kunt dertig jaar lang eenzaam in een grot gaan zitten om reactiviteit op de wereld uit te laten doven, als je de wereld weer betreedt worden al snel dezelfde gevoelige punten als dertig jaar eerder getriggered, er is geen ontkomen aan.

Het transcenderen van de wereld en haar lijden, doel van spirituele stromingen, verloopt mijn inziens dan ook niet door afwending van de wereld, maar juist middels de wereld, in het niets meer vermijden. Ook het lijden niet.

Eigenlijk verdeelt ieder zoeken de werkelijkheid in wenselijk en niet wenselijk, en sorteert deze verdeling een verhaal dat lijden met zich meebrengt en bestendigt. Ook als je intentie is de éénheid van alles te realiseren brengt die intentie inherent de suggestie mee dat op dit moment die éénheid niet het geval is. Een immanente onmogelijkheid, de verdeeldheid wordt op voorhand als waar aangenomen. Dit is hetzelfde als het bestrijden van een illusie: door de illusie te bestrijden bevestig je deze alsof ie werkelijk is.

Werken alle methoden tot bevrijding dan niet? Ik vermoed inderdaad dat er om die reden zoveel van die methoden bestaan. Wat ik wel altijd steekhoudend heb gevonden is het argument: ook al werken methoden niet, zolang je in een methode gelooft kun je het best je uiterste best doen die methode te volvoeren, totdat je zeker weet dat de methode niet werkt en dit splijtend zoeken van je afvalt.

Ik voel me, nog altijd, sterk aangetrokken tot Nisargadatta Maharaj en zijn woorden. Ik vind het zelfonderzoek dat hij steeds weer voorstelt echter geen methode, want hij stelt vragen voor die juist alle methodische conceptuele benaderingen hier en nu voor schut zet, wegneemt, opdat het onmiddellijke rest. In deze spreekt ook de onderzoeksvraag van Adi Da Samraj mij aan: ´Vermijden van relatie?´ Deze vraag neemt ook alle mentale vluchtroutes af van wat altijd al het geval is. En dit is uiterst bedreigend voor de persoonlijkheid die zijn verhalen wil behouden omdat het zijn bestaan maakt en hij/zij zonder ze niet kan bestaan.

Ik kan het denken niet uitzetten. Denken maakt integraal deel uit van mijn functioneren en als daarin iets wrijving of conflict oproept is de gehele situatie interessant, niet alleen mijn verhaaltje van dat moment. Alle adviezen om het denken te overstijgen werken dan ook niet, roepen op zijn best de frustratie van onvermogen op. Ik las vandaag nog een citaat van Nisargadatta waarin hij oproept alle vormen van gebondenheid te lossen, en ik meen hierin de kettingroker goed te verstaan. Hij bedoelt niet dat we onze eigen vijand moeten worden, maar dat je ieder moment de keuze hebt voor gebondenheid of vrijheid. Een perfecte lichaamgeest bestaat eenvoudig niet, of deze zou al zijn opgegaan in het Licht.

Met mijn ruim 57 jaren maak ik nog graag gebruik van onderzoeksvragen, niet om morgen vrij te zijn, maar om onmiddellijk vrij te vallen van aannamen die in mij nog actief blijken en mijn handelen bepalen. Zo is de vraag ´in wie komt dit op?¨ een mooie als ik boosheid voel, de nadruk wordt verplaatst van boosheid naar de ruimte eromheen, wat een relativering in zich heeft en het gevaar van uitspatting beperkt. Maar hé, het temperament van Nisargadatta was ook niet mis, die software zat eenvoudig in die man, zijn vrijheid was dat hij er geen verhaal of drama van maakte. Met peukie erbij.

Denk hierbij aan de Vlaamse psychiater Dirk de Wachter, voor wie ik veel sympathie voel. Hij heeft niet zelden gesproken over het nadeel van het verlangen gelukkig te zijn: je wordt er ongelukkig van. Dit zie ik ook gelden met het verlangen naar vrijheid: het doet al je beperkingen oplichten. De poging iemand anders te zijn dan je bent staat zo in de brand en eerlijk gezegd denk ik niet dat het anders kan. Alle oplossingsindustrieën ten spijt neemt het leven koers zoals het doet en het idee dat ik er wat over te vertellen heb berust op de vergissing dat ik dit allemaal schrijf en doe. Nee, ik lijd, dat wel, als deze vergissing. Moge de lucht klaren.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Adriana Claasen fotografie, tekst Joost Lips

50546199_219477075670610_5954815024525475840_n

Zo boven, zo beneden.
Dat zeiden de Oude Wijzen.
Maar hun woorden gingen verloren.
Woorden als ´God´ en ´Liefde´
verloren zo hun kracht.

Sindsdien heersen de zieners
die tonen wat woorden mankeren
om er de mensen op te wijzen
wat ze ´menen´ te missen.
Niets wordt gemist tonen de zieners.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Thank you dreamstate person!

I dreamed of Nisargadatta last night. Always felt some pity never being able to meet him because I discovered him after he had left the body. The dream was amazing and brought me to tears. I slightly remember a Dutch student of Maharaj, who had served me greatly in former years, sitting at the side of the house of my parents, but Nisargadatta was there definitely and gave me his eyes and smile fully, taking all my attention as One. Not just a moment, took a while. I must have said my doubts and sorrows, but his smile and eyes stayed with me and at a moment I awoke in thankfulness. How much intenser than all his great words! And I remembered that he said he would come into my dream to wake me up, and now, being awake, the dreamstate of this so called awakeness is so clear! Thank you, robber of my mind!

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen