Dingle vandaag

 

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Bewustzijn, de kosmische grapjas

Het menselijk bewustzijn is een vreemd ding. Of is het onjuist om van een ding te spreken? Gezien het feit dat bewustzijn nog nooit is waargenomen, maar alleen de objecten erin, kan ik het geen ding noemen. Als we echter zien hoe ongeveer alle mensen het bewustzijn gelijkschakelen met de gedachten, noties en filters die erin spelen, krijgt daarmee het bewustzijn wel een objectieve waarde en is het als zodanig onderhevig aan de wet van vergankelijkheid. Wat is bewustijn, het één of het ander?

Nisargadatta stelt de zoeker, die het lijden en de kermis in zijn hoofd zat is, voor te blijven bij het besef Ik Ben. Dus niet ik ben dit of dat, zus of zo, maar louter in het Bewuste Zijn Zelf te verblijven en, als we hieruit verleid worden, hier consequent naar terug te keren. Ik Ben, of Bewustzijn, is hier de poort naar wat erachter ligt en onveranderlijk is. Bewustzijn is dus in feite ook al een vergankelijk gegeven. Het komt met het lichaam, het gaat met het lichaam. Zo lijkt het toch weer een ding. Ook al zien we het ding niet op zichzelf, alle verschijnselen veronderstellen de aanwezigheid ervan.

In ieder geval tijdens mijn leven is bewustzijn steeds een feit, behalve in de droomloze staat, waar ook ik niet te vinden ben. Tis in de wakende en dromende toestand mijn enige kapitaal welke tot rampspoeden en hemelse taferelen kan leiden, en, voorbij (of vooraf) hieraan het smeltpunt van aards leven tot absoluut gewaarzijn is. Zo wordt gezegd en garanties vooraf worden niet gegeven.

Bewustzijn heb je niet, je bent het. Ongevraagd kwam het en het wordt als persoonlijk eigendom opgevat, per vergissing. De persoon voelt zich vaak slaaf van bewustzijn omdat de regels die er gelden niet altijd de zijne zijn. Dit maakt de mens schizoïde, dit bepaalt de menselijke crisis. De uitweg uit dit hels besef kan nooit beginnen vanuit de gespleten notie. Het is om die reden dat menig spiritueel leraar zegt tegen de zoeker naar waarheid dat zijn uitgangspunt al niet deugt. De spirituele weg is er niet één naar de waarheid, maar één die de wegen weg van de waarheid afkapt. Waarheid is altijd al het geval. Dit besef is onontbeerlijk voor een integer levenspad, de overige wegen starten ijdel.

De waarheid is al het geval? Wat maakt dat van mij als zoeker dan? Een ijdeltuit. Een ontwijker. Een zoeker naar wat allang het geval is. Een omweg. Maar, zegt de afweer van de zoeker, ik ken de waarheid nog niet. Dat klopt en die gaat ook nooit gekend worden. Wat gekend wordt zijn de omwegen, de afleidingen, de onwaarheden en pertinente leugens. Dit wordt door iedereen altijd al en overal beseft, maar dit besef sneeuwt gaandeweg onder door ontkenning. De weg hieruit is helemaal geen weg, tis nu stoppen met ontkennen van wat al het geval is.

Bewustzijn kwam ongevraagd. En het kwam bij bewustzijn zelf op, das opmerkelijk. Persoonlijk opgevat lijkt het op slavernij. Omdat de persoon andere plannetjes heeft die niet stroken met de wilde spontaniteit van bewustzijn in vrijheid. Bewustzijn is onpersoonlijk in de kern en dient geen persoonlijke belangen dan af en toe, als het zo uitkomt. De onrechtvaardigheid die in de wereld wordt gezien, wordt door de zogenaamde ’rechtvaardigen’ gezien, maar die zijn zo zelf tegen wat al het geval is. Rechtvaardigheid is een menselijke zelfreflectieve uitvinding waar de werkelijkheid geen boodschap aan heeft. De zorg van ecologen bijvoorbeeld is een mensenzorg en tegelijkertijd geen enkel probleem voor de kosmos. De mens is het enige wezen dat aan zelfoverschatting (en het tegenovergestelde) lijdt juist omdat ie zich heeft afgescheiden van werkelijkheid en reeds werkzame wetten. Deze afgescheidenheid is het enige probleem van de mens en verwant aan zijn controledwang. Deze controledwang laten varen is de enige optie die de mens heeft om vrede te realiseren en het is de moeilijkste opdracht die je een persoon kunt geven, want die bestaat louter uit die controlezucht. Dus we stuiten hiermee op een onmogelijkheid. De persoon kan louter gefrustreerd worden want verlichting bestaat alleen in de afwezigheid van de persoon. Zelfreflectie die verlichting wil inlijven is uiterst pijnlijk, tot op het bot.

Er zijn leraren die spreken over ’a cosmic joke’ waar het menselijk bewustzijn betreft. Er zijn mensen die bij ontwaken onbedaarlijk moeten lachen maar ook kan het zijn dat juist de tranen dan ruimschoots vloeien omdat postuum gezien wordt hoe het persoontje het leven kleineerde. Ramesh Balsekar sprak ook over de kosmische grap maar vermeldde er wel bij dat hij goed begreep dat de grap bij alle lijders aan zelfreflectie niet goed resoneert, dat hun problematiek echt wel hels te noemen is. En wat nu?

Ik weet het niet. Ik heb geen idee. Wat al het geval is is gemaakt door wat al in mijn genen zit, de filters die al spelen met hun kansen en onmogelijkheden. De weg naar verlichting is afgesneden. En de kosmische grap is momenteel niet aan mij besteed. Leg ik me hierbij neer? Heb ik werkelijk alles geprobeerd dat ik mijn vermogen ligt? Blijkbaar niet, ik schrijf er nog over. En als je dan niet meer weet wat je te doen staat dan implodeert er iets, dan wordt onwetendheid de basis van bestaan en ben je alleen nog te bekennen in wat achterlijke zelfreflecties.

Met de rug tegen de muur, geen weg te gaan, vindt er iets plaats dat buiten de menselijke controle ligt: verdieping. Ik weet wel dat er veel leraren zijn die een weg wijzen hoe hier te komen maar ik heb me altijd verbaasd over hun biografie: radeloosheid gaf hen verdieping en ontwaken, niet een methode. Achteraf een methode hieruit creëren is niet hetzelfde en op zijn minst aan twijfel onderhevig. De andere kant is: omdat geen aangeboden methode werkt kom je met iedere methode met de rug tegen de muur te staan, dan is het je investering erin die spaak loopt en, met Genade, tot ontwaken leidt. Zo werkt de methode van de grootste oplichter nog.

Persoonlijk leven is een uitputtingsslag. Spiritueel leven is de kunst de zelfreflectieve geest eerder uit te putten dan het lijf, zodat het leven daarna en ook het sterfbed volledig in vrede kan zijn. Heb ik tenslotte nog een conclusie? Er leidt geen weg naar waarheid, iedere weg leidt er vandaan, dus put al die wegen uit als je wilt, of leef reeds wat gegeven is. Deze tekst biedt geen enkele soelaas, ik weet het.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verlos mij van het kwaad

Weet niet of het schikt Heer, maar kunt U mij soms van het kwaad verlossen? Er zijn er die zeggen dat U dat kunt dus bij U moet ik zijn. Maar is het ook waar? En waar kan ik U dan bereiken Heer, want na alle boeken gelezen te hebben weet ik blijkbaar de weg nog niet. Tis me ernst Heer, dus vertel me.

Natuurlijk mijn Zoon, natuurlijk zal ik je alles vertellen, maar kalmeer eerst maar een beetje, dan zul je me vast een stuk beter kunnen horen.

Maar tis de urgentie Heer, tis de urgentie die mij zo amechtig doet spreken op dit late uur. Zoveel tijd is in al mijn ijdelheden al verloren gegaan, heb geen seconde meer te verliezen.

Haha, mijn goede zoon, je brengt me hartelijk aan het lachen. Je tong spreekt dan wel van aversie tegen ijdelheid, je benadering van de dingen des geest is nog doorvlochten van dezelfde trots. Ik hoor je spreken over een controle die ik je nooit gegeven heb. Je bent zonneklaar getuimeld in de val van zelfverbeelding. Deert mij niet hoor maar ik zie dat je er last van hebt.

O ja, zeker, Uw woorden treffen mij direct in het Hart Alwetende.

Zeur niet en stop nu maar met je theater. Het antwoord op al je vragen ken je al. Je hebt Mij buiten je gezet als een projectie waaraan je al dan niet voldoet, zo ’onschadelijk’ gemaakt, -op het eerste gezicht-, maar zo komt niemand van me af. De integratie die je weigert is je gebrek aan integriteit en dit zal je altijd achtervolgen, daar helpen al je vragen niets aan.

Maar dan…wat betekent onze dialoog dan?

Das weer zo een vraag. Hoor je het antwoord?

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Iets voorbij Camp

23 oktober 2017

DSCN3501

Ha, gitaartje vergeten, dus de instrumentjes in een shop in Kenmare halverwege verdienden mijn bijzondere aandacht, maar niks gekocht. Tevens pastels niet meegenomen en ook de potloden liggen nog thuis.Veel soorten papier mee, dat wel. We zijn echter niet geheel onthand; Oost-Indische inkt, een doosje waterverf, houtskool en een doosje met tien oliepastels hebben de reis wel gemaakt. Er zijn vijf werkjes reeds uit geboren. Deze hangen nu aan de ramen van de caravan.

DSCN3528

Na binnenkomst gas en water aangesloten voor koffie en thee en meteen aan de slag. Dat krijg je als het zoveel plenst. En het plensde zoveel. Met bakken uit de lucht. Het begon onderweg en is nu, acht uur in de avond, een klein uur opgehouden. Gaten in het wolkendek. Mooie luchten. Vele foto’s. Deze serie is onderweg ontstaan.

 

De wiet werkt stevig. Althans bij Karin. Van een klein plukje thee gezet en op de schaal van 1 tot 10 scoorde Karin al snel een 9. Ik dronk ook een mok en kwam tot een 3, later een 4, dus daar moest nog een rokertje bij. Bleef op een 7 steken en das mooi genoeg.

We zitten iets voorbij het kleine plaatsje Camp. Internet hebben we hier niet. Er is wel signaal maar we weten het wachtwoord niet. Das meteen afkicken. Niet even Pauw kijken, geen Facebook of email checken. (…….) Herstel, de situatie is veranderd. Opeens ontstond het idee via Karin’s telefoon internetsignaal op te pikken. De telefoon hiertoe geschikt ingesteld en ja hoor, tis voor elkaar. Dat betekent dat ik de foto’s kan plaatsen. Dit laatste foto’s zijn hier geschoten. Morgen meer.

DSCN3514

 

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Op weg naar de bergen

Killarney, Ireland (4)

Komende dag, in de ochtend, gaan we op pad. Op weg naar de bergen. Er is nu dit verheugen. Als van een kind. Langzaam maar zeker zal het landschap om ons heen veranderen. Het zal nog groener worden, er zullen minder mensen wonen en de rotspartijen nemen toe. De opwinding op voorhand lijkt op die van mijn jeugd, als het vroor en de grijze luchten mij sneeuw voorspelden, ik het stil verlangen koesterde naar de eerste sneeuwvlok die een landschap onder wit tapijt bedolven beloofde waarin, zoals straks in de hoge bergen, geluiden van mensen anders wegsterven dan in een harde stenen stad.

Tassen staan ingepakt. Gitaartje niet vergeten. Neem het kleine maat Spaans gitaartje mee, die kreeg ik begin dit jaar gratis van een charityshop mee. Omdat ie stuk was. Dat klopte wel, maar ernstig waren de kwalen niet. Het lijmen van de twee losse delen nam geen geen twee minuten in beslag. Kon er na enkele uren al lekker op spelen. En bemerken dat deze anders speelde dan de Spaanse van zo een 400 euro, me ook anders liet spelen en me nieuwe vondsten deed doen. Er is wat minder ruimte voor de vingers op de hals, das even wennen maar geen groot bezwaar. Mee dus dat handzaam instrumentje en spelen maar.

De reis zal worden veraangenaamd door tien nieuwe cd´s met muziek. Ben ik de hele middag mee in de weer geweest. Downloaden en branden. Mercedes Sosa, Dulce Pontes, Marisa Monte, Janis Ian en nog meer. Grappig, toen Karin en ik net samen waren hadden we een mapje in de auto liggen met cd´s van ieder onze voorkeur, gaandeweg wordt dit een mapje met artiesten die ons beiden bekoren. Opvallend veel harpmuziek ook, met keltische tendensen. Als ik in mijn jeugd zoiets hoorde zag ik vaak groen heuvelachtig landschap voor me; dat beeld heeft zich ondertussen om mij heen gematerialiseerd. Wonderlijk.

Killarney, Ireland (3)

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Polaroids

0

Dit is de zwaar gehavende polaroidfoto van mijn ouders, gemaakt in mijn ouderlijk huis te Bennebroek. De foto had eens kleur, daarvan is nu veel vergaan. Er staat geen jaartal op gedrukt of geschreven, vermoed dat ie is geschoten rond 1970, kan er wat jaartjes naast zitten. Ben altijd gek op polaroids geweest. Vanzelfsprekend vond ik het een magische vertoning dat de foto direct na het afdrukken blanco uit het apparaat kwam om voor mijn ogen tot ontwikkeling te komen. En dan die onechte vintagekleuren zien verschijnen; ik was er meteen verliefd op. Op oudere leeftijd, toen ik wat meer geld te besteden had, besloot ik zo een camera te kopen. De camera was niet duur, slechts vijftig gulden toen nog, maar de cassettes waren stevig geprijsd. Voor een cassette met tien polaroids betaalde ik bijna veertig gulden, dat betekende dat één keer schieten bijna vier gulden gulden kostte. Dat liep snel flink in de papieren, daarom heb ik er niet lang gebruik van gemaakt. Vandaag realiseerde ik me dat ik die foto´s in Nederland heb achtergelaten, en wel in een afvalbak, en voel daar nu toch wel zekere spijt bij.

1

Deze foto kon ik niet vergeten. Ben deze vaker tegengekomen op sites die foto´s bijeenbrengen. Deze heeft de valse kleuren die bijzonder genoeg juist eerlijk overkomen. De oude tijd. Geen idee wie deze geschoten heeft; vind ´m meesterlijk. De toevalligheid van het moment in een prachtige compositie bijeengebracht. Zal niet de opzet zijn geweest misschien, hoewel je zoiets natuurlijk kunt ensceneren. Kan lang naar de foto kijken. Dit plaatje was vandaag reden op het net te speuren naar meer polaroids. Het is erg leuk om geslaagde foto´s uit familiealbums te halen. Artisticiteit ontdekken waar deze wellicht nooit zo bedoeld is geweest. Hier volgen de negen die ik heb opgeslagen.

De eenmaligheid van zo een foto, dat is één van de charmantste eigenschappen van de polaroid. De uniciteit van een moment op één afdruk die met de tijd zal vergelen. Hmmm, ik ben niet tegen de huidige tijd maar geniet enorm van alles dat retro toont en mij de vergankelijkheid der schone dingen in één waarneming deelachtig laat worden. Zou graag weer eens zo een camera hebben. Maar de foto´s zijn te duur, dus ik poog wel eens wat van de polaroidsfeer te evenaren met het fotobewerkingsprogramma Gimp. Dan krijg je zoiets als dit, twee gemanipuleerde foto´s van ons laatste bezoek aan Cork. Ben niet erg bekwaam met fotobewerken, kan vast nog wel beter. Misschien op een dag toch zo een camera…

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

In het land van Rory

Op Facebook heb ik onlangs een pagina aangemaakt genaamd Guitar Virtuosos waar ik regelmatig een optreden van een bijzonder gitarist plaats. Reeds aan bod gekomen zijn Julian Bream, Paco de Lucia, Jan Akkerman, Jorge Cabellero, Baden Powell, Wes Montgomery en Pat Metheny. En dan vandaag denk ik aan Rory. Vandaag waren Karin en ik in Cork waar Rory niet is geboren maar wel grootgebracht. Er is daar een Rory Gallagher Plein. Toen ik dat plein voor het eerst ontdekte ging mijn dagdroom terug naar mijn jeugd, de slaapkamer voor de vier jongens op zolder, waarvan de oudste elpees van Rory Gallagher draaide en op groot volume liet knetteren. Irish Tour kwam mij vaak ter ore en ik wist nog niet dat ik er zelf één zou gaan maken met emigratie inbegrepen. Op Irish Tour staat ook het lied As the crow flies dat ik op die zolder veel gehoord heb en in het volgend filmpje te beluisteren is. Een ontroerend filmpje ook, en één die me op een speciale manier raakt als ik Rory in een landschap voor een oude afgebrokkelde gevel van een gebouw zie lopen; nu loop ik hier al bijna twee jaar zelf rond.

Rory is slechts 47 geworden. In het jaar van zijn dood onderging hij een succesvolle levertransplantatie maar twee weken later bezweek hij aan een longontsteking. Zo kan het gaan. Ik was vandaag met Karin in Cork omdat mijn tandarts de kleur van het weefsel onder mijn tong, voor de zekerheid, nader wilde laten onderzoeken in het ziekenhuis. Zag er wat anders uit dan het hoort te zijn, meende hij. Een bioptje afnemen, dat was het idee. Na een reis en een dik uur wachten stap ik de kamer van een arts binnen, die kijkt even in de mond, voelt wat onder mijn kin en zegt dan: dit moeten we nader onderzoeken.
“That’s why I am here.”
Nee, vond ie, want voor een biopt moet ie boven in de operatiekamer zijn en dat moet een andere keer. Hoorde ik daar dus stomweg dezelfde vaststelling als mijn tandarts al had gedaan en daar bleef het voor deze dag dus ook bij. Ik wist niet goed of ik het goed hoorde.
“Zo doen ze dat in Ierland” zei Karin.
“Blijft nogal stupide” mopperde ik nog wat.
Hier volgt een optreden van Rory samen met een geweldige banjospeler; deze is meteen kandidaat voor de gitaarpagina op Facebook.

Er is heel veel te genieten als Rory de elektrische gitaar hanteert maar zeker zo interessant vind ik hem op acoustische instrumenten. Dit bepaalt deze nacht mijn voorkeur, het voelt intiem. Een prachtig performer, ook hier; ik heb altijd sympathie voor de man gevoeld. Fijne zanger ook. Hier het prachtige Just the smile.

Besluit met nog een lied dat mij zeer bekend in de oren klinkt: I don’t know where I.’m going. Is wel een hele fijne om zelf te leren spelen.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen