Adem, levenskracht, mysterie

Diep doorademen. Als oefening werkt het in zekere mate. Het kan over je komen als genade, nadat je in conflict was geraakt en dit mocht wegvallen. Wat hebben mensen toch weinig te vertellen over hun ´eigen´ beleven. Wat doen ze toch druk als ze willen aantonen hoe ze zelf iets voor elkaar kregen of verpest hebben. Dit denken ademt nooit door en krijgt de werking van genade ook nooit door. En als je wel volledig doorademt ben je er niet meer om iets door te hebben, dan ben je functioneel ieder moment, zonder verlies of winst te meten. Aanwezig als afwezigheid. Dan zal iedere tegenslag in ´anderen´ je werkelijkheid zegen laten geven.

Accepteren lijkt een werkwoord hiervoor, maar wie accepteert eerder dan als alle vluchtwegen zijn afgesloten? Ik spreek liever van Genade, die laat zien dat je bij conflict in verbeelding vervlochten was, en nu, zonder verbeelding, dit niet meer hoeft. De adem als de wind die nergens niet komt.

.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Keltische sferen

Luisteren naar The Renaissance of the Celtic Harp van Alan Stivell laat immer weer de bosnimfen herleven, roept de sferen wakker van ongeschonden groene domeinen met wonderen van wezens in de schuilkelders van de aarde die zich dan tonen willen, omdat het veilig is.

Levend in het land van de Kelten, ruim drie jaar al, herinner ik me hoe deze muziek me vroeger kon laten verlangen naar dit land. Nu is de toekomst ervan weg, het verlangen gevallen. Samenvallen met je doel doet de identiteit smelten. Alles is hier, geborgen in Niets.

Met taal mag je spelen, je mag gooien met woorden en ze in meest onlogisch verband doen rollen, laten buitelen over elkander zonder dat iemand je te begrijpen hoeft, ermee kledderen als een modern schilder met verf vanaf zijn paletmes, niet langer in controle over enig resultaat.

Hou van de vele vervallen gebouwen in het groen hier, van de administraties in winkels op boekenplanken stoffig gestapeld of weggestopt in dozen zodat een vraag van de belastingdienst tot diepgaand onderzoek moet leiden. Orde is hier van een andere orde dan de orde uit het land waarvan ik kwam.

Deze avond ontdekt: Symphonie Celtique, ook van Alan Stivell. In het luisteren hoor ik geen horizontale muziek met een begin en een eind, ik hoor mystieke sfeer die de componist liet werken vanuit het heden om daar te verblijven en, in vervoering, beleven te verdiepen. Vergeet mijn woorden…

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Weten, wat is dat eigenlijk?

Er was eens een man die leed onder het leven. Hij wilde weten hoe dat zat. Hij besteedde al zijn tijd aan het onderzoeken van het lijden, hoe het ontstond en door de geest geconstrueerd werd. Zo wist hij, nadat de kwestie hem bekend was, vrij te blijven van lijden. Hij wilde het de mensen laten weten en werd bekend als de Boeddha.

Gautama leefde eerst in de horizontale tijdsgeest, net als iedereen, met een afgescheiden identiteit. Door onderzoek naar zijn lijden kwam hij achter het mechanisme van het lijden. Zijn wijsheid was nu verticaal, wist van de diepten en hoogten van bestaan, en gold overal. De tragiek wilde dat dit onmiddellijk inzicht zich niet middels zijn overdracht verspreidde, zijn woorden werden weer in het horizontale progressieve denken van zijn toehoorders opgenomen en leidden tot de stroming die boeddhisme heet. Veel mensen noemen zich sindsdien boeddhist. Ze bedoelen daarmee: ik heb Boeddha in mijn horizontale denken opgenomen en de onmiddellijkheid van de Boeddha zal op een dag mijn deel zijn, niet nu.

Hoe kan beperkt horizontaal denken ooit het onmiddellijke, dat altijd al het geval is, bereiken? Is het niet evident dat zo een denkwijze juist uitstel van het onmiddellijke accommodeert? De Boeddha stelde niet voor hem te geloven of volgen, zijn voorstel was zelf te onderzoeken, in jezelf, wat de oorzaak van lijden nu is. Hoe zit het in elkaar? Welke verhaal speelt hierbij? Wat geloof ik als ik lijd? Wie is diegene die meent te lijden? Wie zou ik zijn als ik al deze gedachten niet zou kunnen denken?

Weten heeft, als begrip, twee betekenissen. Meest gangbaar is de functie van het geheugen, weten hoe te rijden om ergens te komen, het recept kennen voor een heerlijke maaltijd, je herinneren wie in je leven veel voor je betekenen. Socrates had dit soort weten zo goed onderzocht dat ie op zekere dag kon zeggen dat hij wist dat hij niets wist. Dit is verdiept weten, van een andere orde. Tis het besef dat het weten van het geheugen altijd beperkt en nooit vervullend is. Gangbaar voor dit soort weten is het woord: realiseren. Je hebt iets door. Volstrekt begrepen. Je hebt niet langer je geheugen nodig om dit weten te controleren of onthouden, het is op voorhand aanwezig in al je waarnemingen. Je hebt iets gerealiseerd dat je niet meer ontnomen kan worden. Het opmerkelijke hierbij is dat jij, als de identiteit met horizontaal denken, nog wel opspeelt maar niet meer aan het roer staat. Die identiteit is deel van de objectieve wereld geworden, wordt gezien in ieder optreden en niet meer als bron van bestaan aangenomen. De identiteit hoeft niet meer tevreden gesteld te worden. Als dit zicht doorbreekt wordt dit altijd als een grote opluchting beleefd. Het kan gepaard gaan met veel tranen of enorme lachsalvo´s; die identiteit bleek al nooit aan het roer gestaan te hebben.

Wat vaak gerapporteerd wordt door mensen die deze doorbraak deelachtig werden is de opnieuw opspelende neiging het te be-grijpen, wat wijst op bemoeizucht van het horizontale denken. De identiteit die viel, en zo de opluchting van werkelijk zien opleverde, wil alsnog dit zien in bezit nemen. Wat een vergissing! Welke een blunder! Velen voelen dit onmiddellijk en verlangen dan terug naar het identiteitsloze, velen zien dit niet en gaan dan het altijd al vrije opeisen volgens de code van hun nog niet opgeloste persoonlijkheidsstructuur. Tot welke misstanden dit leidt staat volop beschreven in de spirituele literatuur.

Ik twijfel er niet aan de de religieuze stromingen van de wereld, in de kern, dezelfde oorsprong toegewijd zijn. Het is opvallend dat de filosofen van de wereld zeer verschillende standpunten innemen, telkens weer, waar de spiritueel aangeraakte culturen feitelijk dezelfde waarheid vonden, in vroeger dagen zelfs zonder ooit fysiek met elkaar in contact te zijn gekomen. De filosofen zijn cerebraal en borduren voort op het geheugen, de spirituele mensen gaan voorbij aan het tijdelijke en vinden onafhankelijk van elkaar dezelfde bron, ook al geven ze het andere namen.

Dit laatste is belangrijk. Het betekent dat de waarheid (dat wat altijd en overal het geval is) niet ´daarbuiten´ in de vormenwereld gevonden kan worden, waar geboorte en dood de klok slaat. Het schitterende bericht hierin is: ieder mens mag volstrekt vertrouwen op wat al het geval is, daarin zien wat vals is, wat lijden schept en vrede bederft. Het betekent dat, als we nu alle spirituele literatuur zouden verliezen, we wellicht zelfs eenvoudiger in vrede vallen dan na alle berichten van de Boeddha en andere ´redders van de mensheid´ die in ons horizontale denken zaken louter complexer maken als ons verstaan niet onmiddellijk was. Zonder dat, en dit is mijn blijheid, is een ieder zelf de ontwaakte zonder voorbeeld, ook zonder voorbeeld nodig te hebben. Zien wat nu lijden creëert, zo geloof in de overtuiging die dit lijden maakt verliezen, is genoeg. Zo verlies je alle vergankelijk want snel weer achterhaalde kennis voor alwetendheid zonder geheugen.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

IJdelheid en verlossing

Alles is ijdelheid. Ik hoor de Bijbelspreuk deze decemberdagen als nieuw. Een mens hoeft niet in God te geloven om te zien hoe waar het is. Iedereen wil zich laten gelden. Iedereen wil schijnen. Iedereen wil het net even beter weten en verkondigen dan de vorige spreker. Maar ik beschuldig niemand, tis gewoon het programma van de ijdelheid dat afgespleten geesten nu eenmaal als output te accepteren hebben. Dit bedoelt de Bijbel natuurlijk ook: zolang het van God afgescheiden individu de scepter zwaait binnen een lichaamgeestorganisme is er sprake van ijdelheid en dient de bijkomende hel eenvoudig geaccepteerd dan wel verdiept te worden. Als de hel groot genoeg is kan er, als door genade, transcendentie beseft worden. ¨Eureka, ik ben verlicht!¨ En zo zijn we weer aanbeland in de ijdelheid. We kunnen er niets aan doen. Zo zijn we gebouwd.

Het bouwsel dat ik bewoon is geboren binnen Rooms-katholieke invloedssfeer. Ik leerde van mijn ouders over God en over Jezus, waarvan de laatste mij meer aansprak, omdat ik hem verstond. De Rooms-katholieken vond ik leuk omdat ze het hoogste aanbaden en daarbij geen zonde schuwden. Het Rijke Roomse Leven werd dat genoemd. De Protestanten die ik in mijn jeugd kende dachten altijd maar benauwd aan de hel van vergelding, in mijn club maakten we de hel zelf. We waren zelf verantwoordelijk en onze God was er een van vergeving, dus niets hield ons tegen de ijdelheid ongebreideld aan het werk te zetten. En terecht, want het programma van het lichaamgeestorganisme stuurt louter bij door eigen innerlijke overtuiging na een hoop sores, aanvaardt discipline alleen maar als er echt niet meer onder uit te komen is. En noemt het dan geen discipline, maar genade.

Religie, spiritualiteit, metafysica, of welk woord men maar wil geven aan de leer van het Onzegbare, het heeft me altijd meer dan iets anders geïnteresseerd. Dit is nog altijd zo, maar dagelijkse praat vind ik toch meestal goddelijker dan diepzinnige overwegingen die de spijker op de kop menen de slaan en de plank volledig missen. God, of de Onnoembare, woont niet in wat mensen begrijpen. Is afwezig in de concepten door ijdelheid geproduceerd. Maar nooit afwezig, dat is een lelijk misverstand van de zelfingenomenen. En erg jammer. Zo is het in het aards domein blijkbaar georganiseerd. Er wonen alleen verliezers, tenzij ze zich (hun zicht) overgeven aan wat geen winst of verlies kent. En daartoe kun je niemand dwingen. Religieuze paden die dwang hanteren zijn ijdel en verloren in zichzelf.

Moet je een kind spiritueel opvoeden? Er zijn veel ouders die dan gaan praten over kruistochten en ketterverbrandingen, en nee zeggen. Ik praat echter over Jezus en niet over wat een stelletje idioten van zijn bestaan menen te hebben moeten maken als perverse motivatie voor wat ze deden. Ik zou mijn kind zeker spiritueel opvoeden. Het zou zot zijn als ik hem of haar wel school liet gaan om alle ijdelheden en corrupties van de verschillende vakken in het arsenaal op te nemen en niet bewustzijn wakker te houden voor het levend principe waarin dit alles mogelijk is gemaakt. Ik verbind het niet aan kerk, filosofie of geloof en zal het wakker houden. Hoe dan? Door mijn onwetendheid in alles in alles ook te delen. Wat zeker is zal ik als zeker benoemen, en dat zijn de dingen waar iedereen het wel over eens is. Zodra je kampen in de mensheid hebt spelen er overtuigingen van verdeeldheid en ik zou er mijn kind op wijzen dat dit zo is. Ik zou het kind vrij houden van wat origineel besef bederft door het te benoemen, als het dan bederf kiest is dat zo.

Ik heb gemerkt dat veel ouders moeite hebben direct met hun kinderen te zijn in deze. Ze schamen zich voor hun onwetendheid omdat ze denken vanuit het kind dat al ijdel en arrogant is geworden. Ik vind dit zonde. Ik vind het onoprecht. Het getuigt van angst voor liefdesverlies, niet van liefde zelf. De onwetendheid die schaamte oproept is eenvoudig weer een ijdelheid van het programma en heeft niets met het Onzegbare uitstaande. Als het Onzegbare mijn leven voert is schaamte over niet-weten onmogelijk. Leven is dan viering, Mysterie, ongeacht hoeveel misverstanden mij omringen.

Verbeelding is schepping. Verbeelding kan je naar hemel en hel brengen. In beide gevallen verbeelding, en tijdelijk. Dit in te zien is niet moeilijk, dit niet inzien garandeert een moeilijk leven. Redding bestaat. Voor iedereen, omdat iedereen zijn of haar eigen verbeelding is. De redding is alleen niet erg populair, omdat je er je ijdelheid voor op moet offeren. Niemand doet dat. Niemand kan dat, want dat zou weer ijdel zijn. De arrogantie van mensen ontstaat als dit probleem niet wordt ingezien. Wie dit wel ziet heeft al bescheidenheid en compassie met anderen. Maar het euvel, de zelfreflectie, kan door zelfreflectie niet worden opgelost, alleen erger worden. Om die reden wordt Liefde door vele mensen als de hoogste waarde genoemd. Ik hou er niet van in de hiërarchie van taal iets het hoogste te noemen maar laat ik wel zeggen dat deze mensen mijn sympathie volkomen hebben. Liefde is, onder alle concepten, wellicht de mooiste, omdat Liefde uitgaat en niet eist, omdat Liefde geen voorwaarden stelt en alles incasseert, omdat Liefde geboorte noch dood kent, alleen Leeft. Liefde heeft niets te winnen of verliezen, dat probleem is gereserveerd voor de meeste popsongs.

Redding bestaat niet, want iedere image is tijdelijk. Er is dus geen redding nodig. Liefde is een prachtige weg, Inzicht is zeker zo vermogend jezelf te verliezen zonder er werkelijke schade in te ondervinden. Liefde en Inzicht laten zich niet stoppen als ijdelheid in gevaar komt. Zo weet je dat het van God komt. Wie dit niet willen zien gaan nog niet lopen bij tien zweepslagen, de vruchtbare borelingen zien altijd God in alles en gehoorzamen al bij de schaduw van de zweep. Wat is de zweep? Je eigen inzicht nu en nu en nu. Er is geen altaar voor omdat het altaar alomtegenwoordig is. Niet mis te lopen. Zie dit, het is verlossing.

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kerstboom met muziek

DSCN2699

De kerstboom staat. Gisteren kwam ie eindelijk uit de kast. Nee, niet om voorkeur voor geslacht te verklaren maar om ons te herinneren aan de Geslachtsloze, waaruit wij allen kwamen. Ik zeg liever: komen. Waarheen we ook weer gaan.

In maart 2016 kwamen we in dit huis wonen. Karin en ik zaten bijna niet in de woonkamer, verbleven graag in de keuken. Dit is door de tijd heen, naarmate we delen van het huurhuis qua inrichting naar onze hand hadden gezet, veranderd. De keuken blijft een geliefde plek, de huiskamer is de ruimte voor tv kijken, puzzelen en er bevindt zich ook mijn schildershoek. Een oud verloren gewaand netbookje van mij heb ik, vraag me niet hoe, weer aan de praat weten te krijgen en met boxjes klinken die heel aardig. Gisteren mocht het lot beschikken mij twee prachtige Dell-luidsprekertjes op straat te laten vinden waarover we zojuist de magnifieke compositie van Chopin mochten horen: Prelude in E Minor (Op. 28 No. 4)

Klassieke muziek slaat de toon deze dagen. Er is zoveel om te laten horen. Het internet is de grootste jukebox die ik ken en we genieten er wezenloos van als we volstrekt in het gehoorde worden opgenomen. Sinds de uitvinding van het digitale wereld wijde web hoeft geen mens meer de deur uit om iets op te zoeken in de bibliotheek, om een elpee of cd te kopen, of kunst te zien van een favoriete artiest. De beschikbaarheid kan leiden tot overvoerd zijn, bijvoorbeeld toen ik de complete discografieën van muzikanten van mijn smaak had gedownload en besefte dat ik geen tijd van leven had om alles te kunnen beluisteren. Selectiviteit is ook wat waard. Als ik nog een weekje te leven zou hebben zou ik graag nog eens de volgende briljante compositie horen: The Flower Duet – Léo Delibes.

Klassieke muziek wordt wereldwijd nagespeeld. Perfecte composities verdienen dit. Dan hou je wel eeuwige discussies of Bach dit nu zus of zo bedoelde, want muzieknotatie uit de oude dagen was niet geavanceerd als tegenwoordig, zo moest je maar raden op welk tempo iets gespeeld diende te worden. Jazz staat vrije improvisatie toe, maar als John Coltrane op zijn sax My Favorite Things van The Sound of Music opneemt op zijn unieke eigen wijze dan mag ik vervolgens beleven dat ook improvisaties klassiek kunnen worden, zo bleek toen The New Cool Collective gisteren op tv de weergaloze cover van Coltrane weer coverde. Hier volgt de Maestro zelf, opname uit mijn geboortejaar 1961. Toen ik dit laatste Karin, in 1959 geboren, meldde, zei ze droog: ¨ja, toen zat ik er al naar te kijken.¨

Coltrane was een gelovig man. Blue Train was het eerste album van vinyl dat ik in mijn jeugd van hem kocht, jaren later kwam daar Love Supreme bij. Ik las destijds in de hoes hoe hij zijn toewijding aan God beleefde. Blij dat ik tot slot deze album kan delen.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Sammy, de lerares

DSCN2351_mini

Sammy is niet meer, zo spreekt de volksmond. Maar hier in huis wordt dit anders gevoeld. Vrijdag 30 November is haar lijfje van ons weggenomen, abrupt, toen ze werd aangereden door een auto. De dag ervoor was ze ontsnapt uit onze reiskooi zoals eerder beschreven, en nu was ze opeens dood. Ze was een wilde magere poes waarvoor we eten zijn gaan kopen, haar angst voor mensen maakte plaats voor nabijheid en vertrouwen. Het heengaan van Sammy heeft een bijzondere impact op ons. Karin zei vandaag nog dat ze nooit eerder, ook niet met het heengaan van haar ouders, zoveel intens verdriet had gevoeld. Ik had tranen gehad, die kwamen vooral in stilte en brachten geen heftigheid in mij teweeg; ik voelde er schoonheid en liefde in. Karin had enorm gehuild, toonde zeer kwetsbaar, en ook hierin voelde ik, hoe verdrietig ook, esthetische rijkdom. Het rouwen werd niet uitgesteld tot later datum en alles wat in de geest van dagelijkse gewoonten tot pantser was geworden smolt hier in elkanders ogen. Ja, het universum is onveilig voor alle vormen, maar daaronder ligt een veiligheid die is aangesproken, wakker geroepen door Sammy.

De voedselkommetjes hebben we al weggehaald, en ook de reiskooi is terug naar wie deze ons leende, maar er resten genoeg impulsen die aan Sammy doen denken. In de ochtend zat ze altijd voor de keukendeur te miauwen, het was etenstijd. Haar afwezigheid op die momenten is zeer voelbaar en maakt dan telkens plaats voor de essentie van Sammy, achter de vorm van dat lieve poezenlijf. God nam vorm aan als Sammy, liet zich bedienen, gaf liefde, en toen was God weer weg, als die vorm althans. Nu had God de vorm aangenomen van Sammy in ons hart, zonder nog langer de mogelijkheid het beestje te strelen.

Sammy, toen ze nog wat beducht voor ons was, zat altijd graag onder onze auto. Toen ze ons wat meer genaderd was en niet meer op de vlucht sloeg als we haar op korte afstand passeerden, was ze vaker te vinden onder een klein houten tafeltje in de tuin. Op zekere dag heb ik dat tafeltje bekleed met beschermend plastic, alleen de voorkant open latend, en er een kussen onder gelegd. Het zou een favoriete stek van haar worden waar ze vaak, dag en nacht, te vinden zou zijn. Onwillekeurig kijken we er nog, uit gewoonte, en ja, dan voel je leegte, gemis. Ieder zo een moment valt als berouw terug in het hart om daar te genezen van het vormverlies, en Sammy te realiseren in het poezenparadijs. Wat vanzelfsprekend de bron van ieder levend wezen is, ook die van mensen. Er zijn geen aparte paradijsjes, alles is uit de ene bron en keert daar weer terug. Alleen hier is het veilig. RIP, lieve Sammy, schreef Karin.

Misschien zijn er mensen die het overdreven vinden Sammy als lerares voor te stellen. Ze kwam gewoon eten halen en leerde ons vertrouwen, ze had geen les bij zich dan louter zichzelf te zijn. Precies! Wat een prachtige lerares! Dit constateren is er nu ook, in het gemis van Sammy. Als Karin en ik over haar spreken zie ik, meer dan het gemis, de liefde in Karin´s ogen. Ik zie Sammy. En ik hou van Sammy, ook in haar huidige vorm. Ik zei het Karin vandaag: ¨Er is verdieping in ons gekomen. Ik zie het heel duidelijk in je, een onuitspreekbare rust straalt uit je ogen en hangt om je heen.¨ We hebben er dit weekend meer over gesproken: er is verdriet, maar geen onvrede. Zou bijna zeggen dat de vrede tastbaar is geworden, hoewel zoiets niet kan. Noem het zegen.

Toen Sammy nog leefde had ik de ervaring al vaker: als ik een zwaan, reiger of hond zag, of het paard en de geit hier iets verderop, dan zag ik Sammy. Ik zag dat de verschillende vormen dezelfde essentiële natuur vertolken. Nu Sammy het aardse heeft verlaten is dit alleen maar sterker geworden; waar is Sammy niet? Ik bedoel maar.

Feitelijk is het denken uitgeschakeld. Eigenlijk zijn al mijn bedoelingen in hun ijdelheid aangetoond. Ik weet dat Karin dit ook meemaakt. Als we het proberen te begrijpen dan roepen we het denken weer op, stellen we ons apart van direct beleven, en dit zal nooit inzicht geven in wat hier gebeurt. We zijn dit mysterie als direct beleven en hebben lief. Daar komt het denken nooit bij. Dank Sammy, je bent onmetelijk mooi en voorgoed in ons hart.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Sammy! SAMMY!!! Waar ben je? (deel II)

dscn2348_mini

Sammy was ontvlucht uit de reiskooi waarmee we haar naar de dierenarts vervoerde. De dierenarts werkt vanuit de dierenwinkel op Western Road te Clonakilty: McCarthy´s Veterinary Clinic. Enkele meters voordat we de winkel bereikten sprong het kooitje open en daar ging ze, de drukke weg over. Verbijstering. Aan de overkant bleef ze even wachten, ze keek om, maar onze toenadering liet haar verder vluchten. Bij ons thuis was de eerst magere en wilde poes door wat we aanboden op gewicht en ons steeds nader gekomen; de angst voor mensen was, althans naar ons toe, verdwenen en had plaatsgemaakt voor spinnende geluiden en een blij krullende staart in onze nabijheid. Maar nu, hier in deze voor haar vreemde omgeving, was die herkenning er niet meer, angst overwon weer. In deel I staat beschreven hoe dit donderdagavond verder verliep.

Vrijdagmorgen zou Karin, die moest werken in Bandon, mij droppen in Clonakilty. Althans, dat was ons eerste plan. Maar een half uur voordat we vertrokken had ik me bedacht dat ik, mocht ik Sammy weten te vinden en lokken, haar bij de dierenwinkel in een kooi voor een lange dag zou moeten achterlaten. Gezien het trauma dat het eerste reisje van slechts een kwartier in zo een kleine bak al in haar plantte leek ons dit geen goed idee. Dus ik zou mee naar Bandon gaan en dan met de auto naar Clonakilty rijden. Als Sammy onder mijn hoede was zou ik de dierenwinkel overslaan en haar bij ons thuis in Rosscarbery eerst eens flink verwennen met lekker eten en goede zorg. Opdat ze weer begreep dat we het goed met haar voor hadden. De aandoening op haar heup zouden we dan later wel laten behandelen.

Ik parkeerde de auto bij de kerk, twee minuten lopen van de dierenwinkel. Dat moet rond 10.00 uur zijn geweest. Ik had een klein rugzakje met daarin twee zakjes eten, poezensnoep en de lichtblauwe muis aan ijzerdraad verbonden waarmee Sammy had leren spelen en zijn eerste strelingen had ondergaan waarna we haar mochten aanraken. Ook had ik enkele A4-tjes met een kleurenfoto van haar en begeleidende tekst in plastic hoesjes mee, alsmede een grote tas waarin ik haar zou doen als ik haar bereikt en in het nekvel gegrepen had. Haar paniek zou dan in de tas grabbelen en haar kopje daarbuiten blijven op weg naar de auto. Zou ik haar treffen? Het voelde goed na een nacht wachten eindelijk te gaan zoeken. Ik liep richting dierenwinkel waartegenover we haar voor het laatst gezien hadden, dat was de plek waar ik haar nu meteen bij aankomst zag! Ze zat in de smalle ruimte tussen een muur en een pand waarboven aan dakgoot haar beschermde tegen neerslag. Ze oogde triest en verloren. Ze zag me aankomen en bleef onbewogen. Ik sprak haar rustig aan en nam het rugzakje van mijn schouders om het voedsel waar ze zo van houdt te pakken en de plastic tas waarin in haar zou vervoeren. Helaas, ik deed één stap teveel naar voren en daar vloog ze langs me heen, weg, naar waar?

Ik besloot naar de dierenwinkel te gaan. Ze hadden al een postertje met de foto van Sammy en wisten van de situatie. Ik zei dat ik de poes net gezien had. De oudere vrouw in de winkel ging met me mee en had voedsel bij zich. Ze legde dat op de grond voor de kleuterschool tegenover de winkel waar ik Sammy heen had zien rennen. Ze zou vanuit de winkel een oogje in het zeil hadden. Ik zei dat ik wat uit de buurt zou blijven, en ging wandelen. Misschien zou ik haar elders zien? Regelmatig bekeek ik de plek met voedsel vanaf een afstand. Ik constateerde dat vanuit de dierenwinkel, steeds als ik er een blik op wierp, geen acht op de plek werd geslagen. De toonbank met kassa en het raam werd door een stelling vol spulletjes gescheiden, van daaruit was geen zicht op de plek. Ik besloot vanuit die hoek niets te verwachten. Ik belde aan bij het grote huis naast de school om te vragen of ik in de achtertuin kon kijken. Niemand thuis, toch gekeken. Huis ernaast, ook geen gehoor. Daar niet gekeken, teruggehouden door een poort. De avond ervoor hadden Karin en ik gezocht op een grote parkeerplaats verderop, daar ging ik nu weer heen. Ik sprak er een bejaarde man aan die net met zijn vrouw in de auto wou vertrekken. Toonde de foto van Sammy en deed mijn verhaal. Hij was meteen begaan met de situatie en maakte met zijn mobiel een foto van het postertje. Wenste me succes. Verderop trof ik een vrouw in de tuin. Andermaal mijn verhaal gedaan, ze schreef het telefoonnummer van Karin op. Ik moest wat eten. Niet ver van de dierenwinkel was een supermarktje. Klein stokbroodje en geitenkaas gekocht en bij het afrekenen Sammy weer getoond, verhaal gedaan en de oproep zou worden opgehangen. Steeds ervoer ik hoe vragende blikken van mensen die ik aansprak smolten tot medeleven. Even verderop naar het Poolse winkeltje. Had dat zin? Ik overwoog even door te lopen. Maar toen zag ik dat mijn afweer daar naar binnen te gaan Sammy niet diende. Ik had Sammy al vaker een leraar genoemd, omdat ze Karin en mij leerde wanneer ze wel en geen toenadering tot ons maakte, ons zo attent makend op ongeduld en andere afschrikwekkende eigenschappen. En nu leerde ze me haar belang boven mijn sociale vrees, -want dat was het, hoe gering ook-, te stellen. Dus ik naar binnen. De jonge vrouw met Pools accent was zeer welwillend. ¨And I can put it on Facebook too if you want?¨ ¨Yeah, that´s great! Thank you!¨

Nu eerst mijn beltegoed optoppen. Stond geen euro meer op. En Karin was bezorgd, evenals ik; bij goed bericht wilde ik meteen kunnen bellen. Hierna weer de plek bezocht waar ik Sammy deze morgen trof. Niet te zien. Opnieuw naar de parkeerplaats, tevergeefs. Terug naar Sammy´s schuilplek naast de kleuterschool.. Het was er druk met kinderen en personeel. Ik tikte op een raam. Een jonge vrouw, van ik meen Arabische afkomst, opende het raam. Ik toonde de foto, deed het verhaal. Weer zag ik een gezicht ontdooien. Ze zou het ophangen. Ik vroeg haar iedereen in de school te informeren dat ik regelmatig om het gebouw heen zou lopen en met welke reden, zodat ik niet als verdacht persoon bij hen zou overkomen of ze zich ongerust zouden maken. Dit was gebeurd, bleek later, want toen ik er weer verscheen deed een andere vrouw een raam open. Ze had gehoord van een ouder die haar kind had gebracht dat Sammy was gezien voor het schooltje, langs de weg. Ze zou het telefoonnummer gebruiken. Karin was inderdaad gebeld maar had mij even niet kunnen bereiken. Mijn Samsungetje van vijftien euro was niet altijd goed hoorbaar met verkeer om mij heen. Ik liep nogmaals naar de parkeerplaats en op de terugweg kwam ik weer de man tegen die eerder het postertje had gefotografeerd. Hij liet zijn hond uit, herkende me en vroeg me of ik al succes had gehad. Nee, helaas niet, ik zei hem dat Sammy wel was gesignaleerd ongeveer een uur eerder. Hij stelde voor dat ik naar de dierenwinkel zou gaan met het postertje, en ook, dat als mensen de poes vonden, ze haar daar zouden brengen. Ik vertelde hem dat ik er al geweest was en ze op de hoogte waren. Hij wenste me tenslotte met allerhartelijkste blik succes, daarbij amicaal licht in mijn arm knijpend.

Ik had nog één postertje, het was tijd om extra kopieën te maken bij Coughlans Bookshop in Rossa Street. De vrouw achter de balie zei me een half uur later terug te komen, dan was de man er die dat voor me kon doen. Oké, ik was toe aan koffie en zag dat het zonnetje scheen op het pleintje bij Ashe Street; ik bestelde binnen koffie die ik even later buiten op het terras kreeg geserveerd. Voelde de stilte in me als behaaglijk, kwam even lekker bij. Terug naar de boekwinkel. De man was er nog niet, de vrouw excuseerde zich. Geen probleem, kom later weer terug, zei ik. Naar de Lidl gewandeld voor een broodje, beleg en een energiedrankje dat ik nooit koop; ik had de nacht ervoor weinig geslapen en dacht dat het wat kon helpen. Derde maal de bookshop in. Ik zag de vrouw en de jongeman en werd vriendelijk begroet. Zes kleurenkopieën laten maken. Er één in de bookshop achtergelaten. Op naar Spillers Lane, waar de natuurwinkel, de Charity Shop en de wasserette bereid waren het postertje op de hangen. Bij alle drie deed ik mijn verhaal; het deed me goed gehoord te worden en medeleven te zien ontwaken. Ik meende nog twee A4-tjes op zak te hebben maar dit bleek anders, waarschijnlijk had ik iemand bij vergissing twee exemplaren uit het plastic mapje aan de hand gedaan. Goed dan, het laatste postertje zou ik bij me houden om aan mensen te kunnen tonen als ik mijn verhaal deed. Ik besloot in de auto op het pleintje wat te gaan rusten. Maar al snel dacht ik met gesloten ogen: waarom zet ik de auto niet bij de dierenwinkel, zodat ik uitzicht heb op de plek waar ik Sammy voor het laatst zag? Dat ik daar niet eerder op was gekomen! Aldus deed ik. Het was gaan regenen, mogelijk reden voor Sammy om zijn stekkie met dakgoot weer op te zoeken. De ogen sluiten vond ik geen goed idee meer, ik zat op de uitkijk. Af en toe ging ik weer wandelen. Ik belde weer eens aan, de derde keer nu, bij het grote huis naast de school. Weer geen antwoord. Ik liep naar de weg toen er een bestelbus het erf op kwam gereden. Ik zag een forse man achter het stuur die mij wantrouwend aankeek. Hij stopte en opende het raampje. Ik toonde hem de foto, vertelde wat ik kwam doen en zei dat ik achter het huis wilde kijken. Hij beweerde dat er geen poes achter het huis zat. Hij kwam van elders en deed alsof hij dit wist. Niet welwillend dus. En een nare blik met verrot gebit. Ik gaf niet op, zei dat de poes hier nog geen uur geleden was gezien. Hij gaf geen toestemming. Oké, dacht ik, jouw onwil gaat mijn humeur niet om zeep helpen, dus ik stelde voor dat hij ons zou bellen als ie Sammy zag. Dat vond ie goed. Ik nam notitieboekje en pen uit mijn binnenzak, schreef het nummer uit, reikte hem het papiertje aan en besloot met ´much obliged´. Ik meende zowaar te zien dat dit iets menselijks in hem wakker maakte, toen was ons contact voorbij. Ik liep naar de auto en stapte weer in. At wat van mijn broodje. Overwoog nu de auto bij het schooltje te zetten, met uitzicht op de plek waar ik Sammy deze ochtend aantrof; ik besloot dit te doen. De schemering trad in. Ik liep nog eens naar de gladde houten vlonder achter de school; niets van Sammy te bekennen. Terug naar de auto en daar zag ik haar, zo een twintig meter verderop, de richting van mij en haar schuilplaats oplopend! Ik riep rustig haar naam en hield stil. Sammy keerde zich om en verdween in de tuin van de man die zei dat zijn tuin geen poes bevatte. Ik gooide wat eten in de buurt van de struik achter de muur waar hij schuil hield. Geen reactie. Ik benaderde hem vervolgens hangend over de muur, de struik deels opzij duwend. Even oogcontact, toen rende ie het grasveldje over naar bossages verderop. Ook daar wat vlees geworpen, rustig gesproken en geen reactie. Ik voelde dat dit niet ging werken, liep naar de auto en zond Karin per tekst een bericht hierover en dat ik naar haar toe zou komen. Ze begreep me. We zouden samen deze avond nog eens hierheen gaan. Karin gaf Sammy in de morgen altijd eten, haar stem had meer kans van slagen Sammy te lokken. Ik reed naar Bandon, parkeerde de auto en liep naar de natuurwinkel waar Karin werkt. Ik vertelde over mijn belevenissen, de frustratie die ik gevoeld had op momenten en Karin zei dat de hele dag de tranen bij haar op de loer lagen om naar buiten te komen. Op zeker moment ging haar telefoon. Ze nam op. Wat?! Karin huilde. Ik ving wat woorden op. Sammy was de drukke weg over gestoken. Nog geen twee uur nadat ik haar levend had gezien was ze dood. Het overviel ons compleet. Klanten die binnenkwamen toonden alle begrip voor de situatie, zeiden een andere keer wel terug te komen. Karin sloot de winkel eerder. We reden naar Clonakilty om Sammy voor de laatste keer te zien.

McCarthy´s Veterinary Clinic was al gesloten maar ze wisten dat we eraan kwamen, we konden achterom komen. De deur stond open. De twee jonge vrouwen die overdag in de winkel hadden gewerkt waren aanwezig alsmede de oudere dame die me die dag had bijgestaan in het lokken van Sammy. De jongedame met blonde haren begeleidde ons naar een doos die ze opende. Ja hoor, het was echt Sammy. Karin vond het moeilijk om te zien, wendde aanvankelijk haar blik verschrikt af. Het zag er niet fraai uit, maar Sammy was in ieder geval in rust, anders dan eerder die dag. Het was een flinke dreun geweest leek me, te zien aan het gehavende koppie. Ik vroeg de vrouw of ie op slag dood was. Ja, het was vlakbij de winkel gebeurd en toen ze op de hoogte waren gebracht en haar ophaalden was het lichaampje al wat stijf. Dat was, binnen het slechte nieuws, dan toch weer goed om te horen. Er kwam een oudere man langs; dat moest de dierenarts zijn. Hij zei wat dingen die niet goed te verstaan waren, maar uit alles bleek dat het een sympathieke man was die bemoedigende woorden sprak. Ik vroeg de vrouw naar de aard van de aandoening op de heup die, sinds we Sammy kenden, alleen maar was gegroeid. Zij kon geen antwoord geven en vroeg het aan de oude man. Hij strompelde naar de doos, drukte wijsvinger en duim om de zwelling en voelde diep. Een tumor, zei hij. Dus toch, ik had het vermoeden al. Was het behandelbaar geweest? Ja, ze had de komende week onder het mes gekund. Tjeetje, helaas was ie uit de reiskooi ontsnapt juist voor we de kliniek hadden bereikt. Hier lag ie nu. De beminnelijke arts zei dat we per direct gratis een kitten van hem mee konden krijgen. Karin zei hem dat we eerst maar eens het verlies gaan voelen. De vraag kwam of we haar wilden begraven. We hebben daar de tuin niet voor. Cremeren dan maar? Ja. Dat is het geworden. We bedankten iedereen hartelijk en liepen langs de inmiddels weer gesloten doos richting uitgang, Sammy in het voorbijgaan een laatste groet toewerpend. Zo een 24 uur op zoek geweest naar Sammy en nu weten we eindelijk waar zij is: veilig in het poezen paradijs.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen