Face the gorilla!

tumblr_p4eryeqIeQ1wbo795o1_1280

Zelfportret, Rotterdam

We moeten erbij blijven. Dat zeiden we. Niet langer in de opgesloten geest wonen, maar hier, vanwaar we die geest van een afstand zien. En het gekke is, zagen we ook: dat wat erbij moet zien te blijven is juist wat uit het zicht zal verdwijnen. We kwamen thuis van een flinke wandeling, toen je in bed lag las ik de prachtige woorden van Jean Klein.

quote-it-is-like-being-in-the-desert-at-first-you-listen-to-the-absence-of-sounds-and-call-jean-klein-139-90-44

We liepen om de lagoon toen je het zei: ze zeggen dat je het in jezelf moet zoeken, maar ik zie alleen maar onzin daar! Ik zie het nu zo helder! Zonder identiteit zijn kan zo angstig lijken, als het zo is glimlach je van opluchting.

In the mind zie ik een identiteit die spartelt, zich druk maakt om afwijzingen, voelt dat ie het verliest. Er speelt ook schuldgevoel van tekortkoning mee. Het lijkt wel een monster. Dan denk ik aan de anekdote die vertelt hoe een man door een straat snelt, angstig, als een gorilla hem rennend volgt. Iemand die het aanschouwt roept hem toe: ¨Draai je om en zie de gorilla aan! Hij wil alleen maar spelen!¨ De man stopt met rennen, draait zich om en de gorilla komt tot rust.

Vroeger leerde ik dat ik me in moest keren, tot inkeer komen, stoppen met naar de wereld te wijzen als oorzaak van het lijden. Nu hoorde ik Karin zeggen dat binnen alleen maar valse aannamen over wie ze zou zijn te vinden zijn, en dat ze hier niet meer kan wonen. Mijn goedheid, het woord wonen klonk extra treffend na al onze momenten van scheiding en wanhoop: waar is werkelijke veiligheid te vinden blijkt de vraag die ieder moment het juiste antwoord wenst. En die zien we altijd nu, of niet. Dit blijven zien zal de toewijding zijn.

Dat schuldcomplex van Narcissus zal ik nooit kunnen oplossen, ik heb in een failliete inboedel niets te zoeken. Creëren, los van een veronderstelde problematiek, overvloeit suggestieve beperkingen met nieuw geschapen mogelijkheden die schoonheid, integriteit en vreugde tot doel hebben. Niet voor morgen maar nu en nu en nu. Geen moment uitgezonderd. Totale overgave van diegene die eens verlicht meende te kunnen worden.

Beminnen, dit is evident, is beminnen hoe dan ook. Liefde die eerst vraagt om bepaalde condities is natuurlijk wat anders. Dit weet een mens ieder moment dat ie er weerstand tegen bied. Onmiddelijk. Geen weerstand bieden ziet het verleden open gaan inclusief de stupiditeiten die ik met liefdeloze identiteit zoal heb zien gebeuren. Een monster. Wegrennen is geen goed idee. Oog in oog zien dat er feitelijk niemand is die ziet. Beminnen hoe dan ook.

Ik heb geklaagd bij wie ik niet welkom ben in nood, maar het vermoeit me geweldig teleurgesteld te blijven, tis zaak voort te gaan na goed overwogen te hebben waarom zoveel deuren voor mij gesloten zijn, dit te begrijpen, doorvoelen en naar iedereen persoonlijk te erkennen opdat de schil tussen innerlijk en uiterlijk leven doorbranden en volledig verdwijnen mag. Niet morgen, altijd nu. De taal zal hierin dienen, ik adresseer het openbaar.

We hebben de laatste tijd een aantal inzichten langs zien komen waarvan we de mogelijkheid tot praktische toepassing waarderen; ze betreffen het fysieke welzijn. Iedere dag dezelfde tijd opstaan en goed ontbijten, daar blijkt een daarvoor onregelmatig levend mens al enorm van op te knappen. Ik noemde de zonnegroet, een eenvoudige korte doch doeltreffende yogaoefening die ik in het verleden een periode dagelijks deed, je reageerde direct enthousiast. Een dieet met ongeveer geen koolhydraten, dat zal goed werken tegen ontstekingen die mij onlangs in kies en arm troffen en de algemene fysieke conditie zeer ten goede komen. Je ziet de voorbeelden hiervan in je winkel verschijnen, doet als voedingsdeskundige geweldige ervaring op. De dagelijkse wandeling. Dit was levensvoorwaarde geworden, al in Nederland; door het wonen in Shanonvale, waar wandelen in het donker eenvoudigweg gevaarlijk was, verleerde ik dit. Hier in Rosscarbery kan het makkelijk, wordt in het levenspatroon met vernieuwd enthousiasme opgenomen.

De praktische agenda, voor dagelijks gebruik, wat gaat die zoal bevatten? Ik wil een rijbewijs halen en dan eindelijk voor een baantje ergens gaan. Gewoon geld in de pot. Geld wat overblijft benutten voor projecten die om geld vragen, zoals geslaagde foto´s afdrukken en fraai inlijsten. De gedichten dienen allemaal nog eens aan een selectie onderworpen te worden. Van al het proza dat nu bestaat kunnen manuscripten gecreëerd worden, en dit kan tijdens kantooruren want het materiaal bestaat al. Je zei dat dit altijd wel door zal gaan, het sleutelen aan die teksten. Ik zei je dat ik nu denk van niet, dat ik me zo ontnuchterd voel dat ik een definitieve selectie wel meen te kunnen maken. Er gedane zaak van maken opdat nieuwe scheppingen vanuit een onbeladen heden mogen floreren.

De angst voor verandering is niet wijs, verandering is juist vrijheid en flexibiliteit. Een identiteit is dat nooit, heeft van alles te verliezen, is steeds op zijn hoede. Jean Paul Sartre heeft gezegd dat de hel de ander is. Maar de ander zit natuurlijk in mij. Tis pas de hel als ik het als een ander zie. En dat zie ik zo als ik oordeel in plaats van doorvoel, partij kies in plaats van doorsta, verdeel in plaats van heel.

Beminnen, ik zei het al, is het beminnen hoe dan ook. Zoeken is maar dwalen, vanuit dit stille oog weten we ons thuis. De inkeer zag Narcissus en wist: hier valt niets van waarde te vinden. De dreigende leegte is de angst van een gedroomde identiteit, diezelfde angst wordt nu met niets te weten beantwoord, volstrekt vertrouwend op het ongefilterd zien. Kwetsbaarheid in volle glorie. Dit stille oog in alle vormen die spelen gerealiseerd. Eindelijk thuis.

.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Herboren zicht

Er is schuld in me aangeraakt.
Wat vroeger op inkeer en goed leek
toont alleen nog maar Narcissus.

Heb het allemaal graag goed in zicht;
tis hels in die gedaante te verblijven,
ziende is het op afstand, voelt ´t veilig.

¨Wat een troep!¨ riep mijn vrouw,
en we wandelden verder, verwonderd
dat we daar eens leefden.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Open baring aan de wandel

Er lijken te zijn: knopen, buffers
die niet laten stromen en
we kunnen er maar niet uitkomen
tot opeens.
als we hand in hand wandelen.
de schellen van verbeelding vallen,
eenvoud geen probleem meer ziet.

Wat een proces hè Lief,
elkaar in de haren vliegen
en dan samen zien dat zoiets
helemaal niet nodig is,
dat we ons vergissen
als we met beeltenissen
vereenzelvigd leven.

Dit schitterend niet-weten,
dat ook niets te zoeken hoeft,
altijd al onze ware woning,
altijd al het zien achter de ogen,
het zien dat alles open baring is,
zowel binnen als buiten herkend,
waardoor die grens vervallen is.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Awareness

tumblr_oxgydh3nAx1wbo795o1_1280

Foto is gemaakt rond het jaar 1998, van mijn dochter Tamara tijdens een vakantie in Valkenburg.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Crises en lering

De lef en branie van mijn jongere jaren krijgen vernieuwd perspectief voorgeschoteld, telkens weer als Karin en ik in hevig conflict verwikkeld zijn geraakt. Karin heeft hier onlangs nog een blogbericht getiteld Houdt het dan nooit op?! aan gewijd. Leef sinds 3 November drie volle jaren met Karin in Ierland en ondanks het feit dat we onze uiterste best deden ben ik al meerdere keren met het vliegtuig in Nederland geland omdat de spanningen groter bleken dan ons vermogen tot oplossing van de problematiek te komen. Dit werkte dan, na overleg op afstand, als time-out en we kwamen weer tot elkaar. Bijna was het enige dagen terug weer zover. In zomertijd was één en ander aardig te doen geweest, maar in de winter? Ik liet er mijn fantasie, geholpen door eerdere ervaringen als dakloze, over gaan gisteravond; dat ziet er dan als volgt uit.

*

Op straat

Tis opmerkelijk hoe makkelijk het woord liefde geuit wordt door mensen die er niks mee te maken willen hebben. Ze willen het krijgen, niet geven. Ze filosoferen er huizenhoog over maar willen het niet zijn. Ze huilen bij bepaalde liedjes en zijn boos als de verkeerde toon wordt aangeslagen.

Liefde is, denk ik nu, een onzinterm. Tis een vorm van zelfbehoud binnen een gemeenschap, en afwezig als je die gemeenschap bent uitgezet. Tis bijna winter, ik ben dakloos en heb geen cent te makken en als ik onderdak vraag is het antwoord nee, ook bij familie.

Liefde is goed uitkomen met jezelf als mensen om je heen slecht over je denken. Het mag dan koud zijn, er mag geen enkel perspectief zijn, ik leef toch maar en vind onderdak bij een treinstation zonder dood te vriezen. Het heeft geen zin te denken aan de warme vertrekken van wie mij deze weigeren, ik ben niet welkom en wil geen afkeer beantwoorden met hetzelfde.

Wandelen door de stad als het droog is. Een sigaretje van de laatste tabak. Kijken naar de eerste kerstlichtjes die het feest van het Licht versieren. Vergeten dat dit moment ergens anders moet zijn. Dit is dus vrede.

Opmerkelijk dat er slechts twee mensen zijn die me welkom hebben geheten. De ene voor enkele dagen, de ander zonder nader kader. Maar ik wil ze niet belasten, moet zuinig zijn op die mogelijkheid voor de koudere dagen die volgen. Mijn koffer is maar klein. Wat kleding en een laptop. Die ik amper gebruik want als ik deze op moet laden dien ik een horecagelegenheid te bezoeken en ik moet zuinig zijn met mijn honderd euro. Eet het goedkoopste dat ik krijgen kan. Internet leek belangrijk, maar met al mijn internetvrienden schiet ik nu niks op. Laat de laptop maar leeglopen, straks ook geen taal meer om de wereld in te zenden.

*

Liefde bestaat natuurlijk wel. En ook vergeving en begrip voor elkanders beperkingen. We spraken er een week terug nog over: verliefdheid ontstaat op basis van een huidig vormenspel, maar geen vorm blijft hetzelfde, en dan begint de werkelijkheid door het dromenspel heen te breken. Dan komt het erop aan of verliefdheid in haat omslaat of dat er de verdieping en overgave plaatsvindt die nodig is voor een werkelijk bevredigend samenzijn. Bevredigend, niet vanuit hedonisch standpunt, maar omdat de relatie het volstrekt waard is achterhaalde onderdelen van de betrokken persoonlijkheden achter te laten, waarbij beide partners bereid zijn allereerst naar zichzelf te kijken. Dan is relatie genadig en, vergeleken met de groei van een solitair pruttelend leven, een snelkookpan die alles van de betrokkenen vraagt. Genadig betekent, dat moge ondertussen duidelijk zijn, niet per se altijd makkelijk.

Na een crisis, als de inhoud van de snelkookpan overgaar is en beide koks uitgeblust zijn, komen we tot erkenning van onze eigen inbreng in de zaak. Dan beginnen we opnieuw. Dan altijd bespreken we zaken die ons goed functioneren kunnen helpen en wat hierbij in de weg staat. Omdat tijdens conflicten blindheid en reactiviteit nogal eens de scepter zwaait weten we dat het zaak is zicht te hebben op emoties die in ons spelen. En waar mogelijk voor te blijven. We erkennen beiden dat hierin de conflicten een dwingende kracht hebben en dat onze conditioneringen, door juiste keuzen te maken, herschapen kunnen worden en voordeliger kunnen komen te liggen.

In het Engels is er een mooie term voor: being wired up. Conditioneringen zijn aangelegde circuits, die kunnen ingewikkeld zijn en, o genade, ook weer ontwikkeld worden. Weltschmerz, liefdesverdriet, schuldgevoel, alle soorten van lijden feitelijk, leveren de motivatie dit in jezelf aan te zien. Tis veelal ongemakkelijk, maar wegkijken is, weet je dan, nog moeilijker. Er is bereidheid ontstaan opwinding te ontwinden om de waakzaamheid ieder moment te dienen. Eenvoudig en zonder spijt te laten vallen wat dit niet ter dienste is.

Vandaag voelde ik dit weer zeer krachtig. Voordat ik naar Ierland kwam om met Karin te wonen zeiden we: God eerst, dan wij. We bedoelden hiermee: als we in conflict komen gaan we ieder terug naar de stilte die ervoor ligt om van daaruit te kijken naar wat zich afspeelde. Ondanks alle kabaal die we sindsdien maakten kan ik toch zeggen: we hebben dit steeds weer gedaan. De hardnekkigheid van het optreden van conflicten, die weliswaar van korter duur en minder intens werden maar niet verdwenen, heeft de bereidheid tot radicale ontwikkeling en overgave weer vergroot. Dit resulteerde in een You Tube upload, een testopname afgelopen avond ingesproken, waaruit mijn liefde blijkt voor Sri Nisargadatta Maharaj die me altijd al vertelde waar ik steekjes liet vallen als ik me niet volledig aan huidig inzicht gaf.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het al dan niet bestaan van God

De vraag of God bestaat wordt meestal tegemoet getreden met de response: dat is een kwestie van geloof. Je gelooft het, of je gelooft het niet. Hiermee is echter wat mij betreft de kwestie niet afgedaan, er valt wel wat meer over te zeggen.

Dat direct Godsbewijs geen mogelijkheid is lijkt mij voor de hand te liggen. Bewijskracht, wetenschappelijk opgevat, is een objectieve insteek en het leven behelst meer dan objectiviteit alleen. Dit inzicht is fraai verwoord door de Indiase wijsgeer Krishna Menon die stelde:

¨Vragen met betrekking tot tijd, plaats en oorzaak van het ontstaan van deze wereld kunnen nooit op een redelijke wijze worden beantwoord, want deze drie maken zelf deel uit van de wereld. Zo´n vraag zoekt naar een uitleg van het geheel in termen van een deel ervan. Dit is volledig in strijd met de logica.¨

Is hiermee een vonnis geveld over de zin van een spirituele conversatie? Nee, het ontbreken van objectieve bewijsvoering maakt ons niet meteen monddood in deze. We kennen ook geen bewijs voor bewustzijn, maar we weten wel dat bewustzijn bestaat. We herkennen de boom aan zijn vruchten. Zo is het in mijn opvatting over God ook.

Wie psychisch in de knoop zit, een therapeut bezoekt en adviezen krijgt hoe de knoop te ontwarren, heeft geen bewijs in handen dat de therapeut zinnige dingen heeft voorgesteld die op waarheid berusten. Dit zal proefondervindelijk, door het individu, uitgevonden moeten worden. Er is van de hulpzoeker, althans in aanvang, een stukje vertrouwen in de therapeut nodig opdat de adviezen opgevolgd zullen worden. Blijken de adviezen steekhoudend te zijn, vruchten af te werpen, de knoop te ontwarren, dan maakt geloof of vertrouwen in de therapeut plaats voor het eigen besef dat de adviezen werken. Neem nu het spirituele advies op dezelfde wijze voor ogen: de herder van de kerk, de goeroe of de spiritueel leraar beweert de weg tot vrijheid te kennen. Moet ik hem of haar geloven? Nee, het is voldoende in aanvang de bereidheid op te brengen de geopperde richtlijnen na te volgen om dan te zien of ze in mijn geval werkzaam zijn. Zo ja dan zal de bereidheid omslaan in het zeker weten dat de gegeven richtlijnen betrouwbaar zijn. Geloof wordt zo vertrouwen in eigen inzicht en vermogen, proefondervindelijk.

Is hiermee iets bewezen over het bestaan van God? Objectief gezien niet. Maar wie de tien geboden serieus neemt en merkt dat ze het leven meer voldoening schenken dan eigengereid hedonisme, die zal dieper in de bijbel willen duiken en wellicht ook ontdekken dat in de geschiedenis van de mensheid in verschillende religies, onafhankelijk van elkaar, dezelfde richtlijnen voor oprecht leven zijn gevonden. Het toepassen van die richtlijnen en het ondervinden van de liefde die eruit voortspruit zal voor het individu voldoen om overtuigd te zijn, zonder nog objectieve bewijzen te behoeven.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | 1 reactie

Zingeving en innerlijke vrede

Als het leven lekker loopt, de eerste levensbehoeften vervuld zijn en er geen sprake is van grote tegenslagen, trauma of ziekte, dan staat de mens in de modus van het genieten en is er weinig aanleiding zich vragen te stellen over de zin van het leven. Dan is het antwoord op die vraag, mocht deze toch gesteld worden, veelal: de zin van mijn leven is dat ik er zin in heb. Hoe anders is dit als de mens getergd wordt door rampspoeden van allerlei soort, zoals honger, ziekte, natuurrampen, oorlog of het verlies van dierbaren, onderdak of vaste betrekking. Zodra het bestaan moeilijk wordt, de mens beproeft, een slijtageslag vraagt, ja, dan is de mens er snel toe geneigd zich de zin van het menselijk drama af te vragen.

Een week terug begon het. Pijn onder een kies rechtsonder. Ik heb daar door de jaren heen, op verschillende posities in het gebit, niet zelden last van gehad, vaker gepaard gaand met gezwollen tandvlees, en altijd loste het zich, na enkele dagen meer of minder ongemak, weer op. Toen het een keer, –ik woonde nog in Nederland–, niet wilde helen besloot ik, na dit jarenlang te hebben verzaakt, de tandarts weer eens op te bellen voor een consult. Dat is toen niet bij een enkel bezoekje gebleven, er volgde een reeks van snel opeenvolgende behandelingen tijdens welke mijn gebit een pittige restauratie onderging. En mijn banksaldo onder druk kwam te staan, dit enigszins getemperd door de zorgverzekering. De pijnlijke kies waar ik destijds onder leed werd direct behandeld om de acute pijn te verlichten, maar een diepere ingreep was nodig werd mij gezegd, namelijk een wortelkanaalbehandeling. De ontsteking onder de kies zou anders zeker weer opspelen. Ik zou in de tijd die volgde vele sessies in de tandartsstoel doorbrengen om dit euvel en overige gebitsproblemen aan te laten pakken. Vele jaren daarvoor had een andere tandarts, die ik in een late avond voor spoedhulp had bezocht, mij gezegd dat het probleem op mijn kaak aldaar zo ernstig was dat er een kaakchirurg aan te pas moest komen, mijn eigen tandarts meende destijds echter dat hij dit wel zelf uit kon voeren. Aldus geschiedde. Nadien, even voor ik op 3 november 2015 naar Ierland zou emigreren, vond hij het nodig nog een ingreep in mijn mond te laten plaatsvinden. Bij die gelegenheid zei hij me dat ik hem als tandarts kon houden zodat ik tijdens bezoekjes aan Nederland bij hem langs kon komen ¨want de Ierse tandartsen zijn niet best¨. Voor deze ingreep was ik niet meer verzekerd en enige maanden later kreeg ik een gepeperde rekening in de bus. Ik heb hem toen per schrift laten weten dat ik zijn handelswijze niet in mijn belang heb gevonden, dat ik de indruk had dat ie nog even wat geld aan deze arme sloeber wilde onttrekken en dat ik geen prikkel voelde ook daadwerkelijk geld over te maken. Een gepikeerd antwoord kwam terug maar hij stemde ermee in dat de betaling achterwege bleef. Geen problemen met het gebit gehad sindsdien, tot zeven dagen terug. Die vrijdag voelde ik dat druk op de aangedane kies acute pijn gaf, ermee kauwen was geen optie. De dag erna werd dit ernstiger, ook zonder druk op de kies was er nu sprake van een zeurende pijn. Zondag was het zo nijpend geworden dat ik aan de tandarts dacht en naar pijnstillers begon te grijpen. Mijn vrouw Karin vermoedde dezelfde diagnose als ik: het gaat vast om een ontsteking en de tandarts is van node: die zal dan wel antibiotica voorschrijven. Karin stelde voor maandag capsules met geelwortelextract, die ook antibiotische werking hebben, bij de natuurwinkel te halen. Omdat het allemaal nog wel te houden was zei ik: dan probeer ik dat eerst, werkt dit niet dan alsnog naar de tandarts. Maar die maandag bleek het bank holiday, en dus de natuurwinkel gesloten te zijn. Het ongemak in de mond nam echter toe. Dinsdagmorgen, na het ledigen van meerdere pakjes Ibuprofen, was mijn geduld op, diezelfde dag bezochten we nog de tandarts. Er werd een röntgenfoto van de pijnplek gemaakt en even later werd mij het bewijs getoond: ontsteking rondom de wortel. Het betreft de kies die door de Nederlandse tandarts was behandeld, met een brug naar de kies ernaast. De vrouw die mij hielp zei: dit is werk voor een kaakchirurg, een intensieve behandeling en dit gaat meer dan duizend euro kosten. Een bekend verhaal. Ik vroeg me af of die eerste behandeling in Nederland wel door een tandarts had moeten worden gedaan, of dit niet fout was geweest, maar die conclusie nam de vrouw niet van me over. Even ging het idee door me heen dat dit de straf was voor het niet betalen van die laatste rekening uit Nederland, maar ik schoof dit direct als bijgeloof van de hand. Dit sloeg om in het idee dat de eerste behandeling in een steriele ruimte had moeten plaatsvinden en dat het juist terecht was dat ik geen geld meer had overgemaakt, ja, zelfs een schadevergoeding zal kunnen eisen. Om dit te beoordelen moet ik meer navraag doen, voorlopig werd ik huiswaarts gezonden met een vijfdaagse kuur antibiotica en pijnstillers. Nu, de zevende dag van pijn, en de derde van de kuur, gaat het een stuk beter maar best is het nog niet. De vrouw had me gezegd dat een tweede wortelkanaalbehandeling op dezelfde plek veel minder kans van slagen heeft en dat de antibiotica rust zal geven voor een half jaar, een jaar misschien maar dan… Karin en ik zijn het er al over eens dat als het euvel terugkeert duizend euro voor een behandeling met verminderde kans van slagen op mijn leeftijd, afgewogen tegen ons budget, geen optie is; in dat geval mag de kies van zijn buurman losgebroken worden en eruit.

Nou, dat is een uitgebreid verslag van activiteiten rondom het euvel waar ik last van heb; deze mag weliswaar niet wenselijk zijn, om van rampspoed te spreken in dit geval lijkt op aanstellerij te wijzen. Laat mij dan nu maar even voor kleinzerig doorgaan, want al was de pijn dragelijk, na een dag of vijf was het humeur van mij er toenemend door belast dat de vraag naar de zin van het leven werkelijk weer dieper opgeld deed dan gewoonlijk al het geval is.

Wat is de zin van het leven als huidig genieten niet tot de mogelijkheden behoort? Het ligt voor de hand: zorgen dat genieten weer mogelijk is, ik er weer zin in heb. Onder invloed van de krachtige antibiotica, die mijn fysiek gestel steeds meer als een chemische fabriek, ja, een radioactief centrum liet voelen en aldus zwaarmoedigheid sorteerde, vroeg ik me opnieuw af hoe de zin te herstellen.

Religies beweren dat het aardse leven ijdel is en de ware zin ligt in het overstijgen van de aardse beperkingen. Ik was altijd gevoelig voor dit argument en ben dat ook gebleven. Door de jaren heen echter heb ik gezien hoe deze motivatie mensen ertoe kan doen neigen het praktisch leven te veronachtzamen en ook ik was daarvan niet vrij. De laatste jaren heb ik mij aangetrokken gevoeld door sprekers als bijvoorbeeld Dirk de Wachter en Jordan Peterson, die beiden beweren dat geluk een overschat doel is, omdat je niet altijd gelukkig kunt zijn; beiden verwijzen ze naar de noodzaak van een diepere zingeving, het formuleringen van doelstellingen die verder reiken dan je kleine persoonlijke geluk. Het woord ´groei´ is hier een sleutelwoord, want wat niet groeit wordt ziek en sterft voortijdig. De dood is onvermijdelijk maar dit maakt het leven nog niet zinloos. Ego-overstijgende doelstellingen in het belang van al wat leeft geven onmiddellijk resultaat in het huidig gevoel van bestaan: het besef dienend bezig te zijn voor het algemeen belang geeft een innerlijke rust die het zelfgenoegzaam zoeken naar eigen bevrediging een mens nooit langer dan korte episoden schenken kan. Onlangs herontdekte ik Anthony Robbins en Karin en ik bekeken, op momenten diep geroerd, enkele sessies van hem met koppels die relatieproblemen kenden. Opvallend ook hier weer was de nadruk: als er geen sprake is van groei is de relatie gedoemd te verdorren. De zin van de relatie vervalt, en als dit niet tot scheiding leidt is er in ieder geval sprake van verlies van levensvreugde en passie.

Het is volstrekt natuurlijk dat de mens gelukkig wil zijn. De jeugd gaat hier veelal roekeloos mee aan de haal daarbij menend het eeuwig leven te hebben. Het vraagt enige levenservaring in te zien dat het eigen geluk onmogelijk is als niet het geluk van de ander is gediend, daarom is in relatie staan en wezenlijk contact zo inlichtend over onze blinde vlekken in deze. En waar worden we over ingelicht? Dat geluk niet mogelijk is als het voor minder dan iedereen gewenst wordt. Wie was het ook alweer, Socrates?, die zei: ik besef dat mijn geluk onmogelijk is als er nog één wezen in het bestaan ongelukkig is. Dit maakt ook de gelofte van de Bodhisattva´s die weigeren de uiteindelijke bevrijding deelachtig te worden zolang er nog levende wezens in gebondenheid bestaan.

Geluk is, oppervlakkig gezien, dat iets lukt, dat je je zin krijgt. Maar bij tegenslag valt dit. Innerlijke vrede valt dan ook. Standvastig geluk vraagt integriteit, de bereidheid alles dat beseft wordt te integreren in je bestaan en beslissingen. Ontwaken tot dit inzicht betekent eenvoudig inzien dat er met waarheid niet te sjoemelen valt en geluk niemand buiten kan sluiten. De zin van het leven is de afgescheidenheid van het ego te overstijgen, ieder moment van bestaan, telkens weer, opdat de Glorie van onverdeeldheid regeert, de mens eindelijk stopt met zoeken naar fabels en bedrog om het Licht te vieren hier al, wetend dat integriteit hier en nu een zorgeloos hiernamaals in zich bergt.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen