Zien wie er ziet

Het voelt als een zegen dat de focus op de covidhoax tot ontspanning is gekomen, de natuurlijke ruimte buiten dat verhaal weer op nummer één van het leven staat. Sinds de lockdown ruim een jaar geleden intrad was het aan iedere ziel de taak de mentale consequenties hiervan onder ogen te zien, en liefst te doorzien, opdat de natuurlijke toestand weer voelbaar is. De natuurlijke toestand is de enig veilige toestand; als de eigenwijsheid van mensen eraan komt loopt de zaak altijd weer mis. Dan keren we weer terug naar dit eerste inzicht. Maar waarom zou ik dit eerste inzicht eigenlijk nog ooit verlaten? Goeie vraag mensen, ik denk een heel belangrijke vraag. Ieder protest tegen gevangenschap vanuit een reeds gevangen geest gaat niet werken. Natuurlijke staat eerst, reeds zijn wat je maatschappelijk beoogt. Wachten met het vertonen van je kunsten totdat je weer toestemming hebt is geen goed idee. Dus leef reeds waarvoor je altijd wilde leven en wacht niet meer op morgen.

Anthony de Mello hoorde ik de neurose van de mens eens heel simpel beschrijven, toen hij zei dat het de neiging betreft steeds naar ´the next moment´ te willen. Hier is blijkbaar niet goed genoeg. Nooit goed genoeg, want zo is de blik van de neurotische mens. Tis met recht waanzin te noemen. En de consequenties daarvan komen deze dagen, onverbloemd, goed uit de verf. En dan is ´the next moment´ aan het eind van de twee weken lockdown to flatten the curve, de curve die nu al langer dan een jaar duurt. Morgen belooft niets goeds als dat stramien van denken het uitgangspunt blijft. Vrijheid is radicaal hier, of iets dat je nu offreert voor slavernij. De keuze is in deze tijd als urgentie voelbaar als je deze niet al bedekt hebt met neurotische reactiepatronen op alle levensgebieden. Vrijheid die niet reeds het geval is, is een fantasie zonder ware grond.

Karin had het mooi in antwoord op een klant gezegd. De klant had als klacht geuit dat ze zoveel in de zorgen zat deze tijd. Karin respondeerde: kijk dan naar diegene die deze zorgen ziet. Ongeschonden eenvoud.

Het Zelf-onderzoek dat Advaita voorstelt, middels de vraag ´wie ben ik?´ of ´in wie komt dit op?´, heeft niet het doel een daadwerkelijk ik te vinden. Het zet de onderzoeker juist vrij van alle mogelijke posities, ondermijnt iedere aanname van een mogelijk ik.

Dit feit liet Da Free John tegen mensen, die tot hem aangetrokken werden, zeggen: kom naar me als je rééds gelukkig bent. De herkenning is het antwoord al; immer reeds vrij.

Ik ken een psychiater die tegen een cliënt zei per telefoon: ik wil je wel van je pleinvrees afhelpen, maar dan moet je wel op de fiets naar me toekomen. Het antwoord is onmiddellijk en van grote schoonheid. De cliënt, die een jaar lang middels andere therapieën geen centimeter opschoot, was nu binnen twee weken van haar klachten af.

Er was onlangs een samenkomst van mensen die zien dat het web zich om de maatschappij heen sluit en oorspronkelijke actie nu geboden is. Wetende van de urgentie in dit alles, besloot ik toch niet te gaan. Ik vroeg me later nog eens af of dit niet nalatigheid betrof. Maar nee, ik voelde veeleer dat het losweken van het wereldprobleem heilzaam en vitaliserend werkte. Goed met de dingen omgaan zoals ze verschijnen, dat is waar het steeds weer op neerkomt; alles dat anticipeert en evalueert is feitelijk al in de war. Het bestrijden van de coronahoax was zulk een sterke drive geworden, dat het mijn modus van bestaan was voor vele maanden. En dit voelde niet gezond. Dit hield me ook maar aan de praat op allerlei manieren, waarbij ik meer en meer constateerde dat mijn gehele verhaal reactief was, terwijl ik in die verhalen zelf over de nadelen van reactiviteit uitvoerig schreef. Dan kan ik de wereld wel corrupt noemen, maar feitelijk spoor ik dan zelf niet helemaal.

De wijze van schrijven zou kunnen suggereren dat ik middels inzichten leef en zo mijn beslissingen maak. Maar het is andersom. Ik weet niks, maak iets mee, heb een response. Daar maak ik dan een verhaal van, waarin keuzen worden gemaakt. Maar in beginsel zit er niemand in.

Het mooiste vind ik mensen die vanuit de Bron de wereld ontmoeten, de beide polen van het leven, zoals dit aan ieder van hen verschijnt, geheel omarmen. Nooit belerend zijn en bereid zijn op alles antwoord te geven. Zachte mensen van graniet. Die gaan het niet doen; die doen het al.

Als je mensen niet meer als aparte lichamen met persoonlijkheid labelt zodra je ze ontmoet, dan mag er iets volstrekt unieks gebeuren, onbenoemd nog en zo in alle details en nuances nog voelbaar als vrije ongebonden beweging. Dat is niet ergens anders mensen, dat is altijd al hier. Beweging in het Onbewogene. Gebeurtenissen in het Stille Oog. Als je bewegingen met elkaar gaat vergelijken middels hun labels, dan het je het Wonder alweer geschonden.

Ik vond dit altijd al het belangrijkste onderwerp in mijn leven, de pracht van het inzicht toont zich deze donkere dagen van de wereld des te meer. Arrogantie vind ik lelijk en altijd ongepast. Spreken vanuit dit inzicht is als graniet in een vloeibare werkelijkheid; maalt niet om meningen en betreedt daarom ook de arrogantie niet. Dit granieten Zicht is de baas niet in alles dat zich ervan af beweegt, maar is altijd wel de laatste die overblijft. Tis onstoffelijk en stoffelijk tegelijkertijd, maar dan ben je het al gaan labellen en verdeel je het onverdeelde. Labellen doet per definitie tekort.

Daarom is taal nodig: om de taal, met wortel en al, weer vlot te trekken als lezers de woorden herkennen. Niets opgedrongen, niets teruggehouden. Zo heb ik het het liefst. Taal is nodig om zichzelf ongedaan te maken, zoals de mooiste gedichten dat kunnen doen en je in Wonder achterlaten. Een onzinnige opmerking die waanzin kan ontketenen kan met een korte juiste zin tot Stilte worden gebracht. Zo is taal vruchtbaar, zo heb ik het het liefst.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Improvisatie: Ride in the night

Het is lang geleden dat ik iets op Soundcloud plaatste maar nu is het er dan toch weer van gekomen. Met een goedkoop netbookje nam ik het op. Het raam stond open, je hoort af en toe verkeer. Een improvisatie op klassieke gitaar. Ik ben zeker geen technisch wonder op het instrument; denk daarbij eerder aan de uitspraak van virtuoos Jan Akkerman over Neil Young: ¨Valt me nog mee dat zijn vingers niet tussen de snaren verstrikt raken.¨ Maar wellicht dat er toch wat te genieten valt. Heb met de software Audacity wat galm aangebracht, zodat het klinkt alsof ik speelde in een badkamer of andere locatie met ruimtelijke akoestiek. Achter de Soundcloud link hierboven zijn nog drie andere opnamen, van geruime tijd terug, te beluisteren. Voel dat ik de komende tijd meer muziek zal uploaden, verheug me er nu al in.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Easy going

Lounge radio, via Radiotray.ng, de gratis Linux software waarop je alle radiostations van je smaak kunt installeren. Easy going, en das lekker na een middag wroeten in de aarde. Rozenstruik, hortensia en veel meer verwijderd uit het stuk aarde dat moestuin zal worden, Er wordt al gewerkt aan de hungergames, de prijzen stijgen flink, er zijn minder producten te verkrijgen. We wachten niet op de ruïnes die nog komen, de parallelle maatschappij is alvast begonnen. De hortensia was al groot, Joshua hielp me de wortels te doorsnijden en het gevaarte naar de zijkant van het huis te verplaatsen. Gaat ie het halen? Staat er nog goed bij; nog amper slappe bladeren. De rozenstruik staat in een grote pot. Morgen wederom de spades in het zand, wieden en de grove stenen eruit. Volgende week neemt Josh goede grond mee van de farm waar hij graag komt. We denken dat zo een vijftig centimeter dikte voldoende zal zijn; daarin investeren we graag. Vind het heerlijk dit te zien ontstaan en ook deed het pijn wat er stond geweld aan te moeten doen. Maar niets vernietigd, mijn best gedaan alles elders voort te laten leven.

Als je hier in Ierland in wilt loggen met officiële identiteit, dan willen ze je GovId-nummer hebben. Doet ergens aan denken. Maar dat bestaat allemaal niet, dat is allemaal verzonnen.

Zondag weer een bijeenkomst met vrienden. Wandelen en elkaar bekend maken met eetbare gewassen.

Er zijn veel Ieren die geen waterfilter gebruiken. Kraanwater is ronduit smerig. Er zijn horecabedrijven die hun thee en koffie hiermee maken. Misdaad tegen de mensheid. Bakkie fluor. Goed voor de tanden werd altijd gezegd. Das dan fijn voor het skelet.

Karin zei vanavond:
¨Misschien een rare gedachte, maar alle mensen die zich aanpassen en het vaccin, dat geen vaccin is, nemen, verdwijnen van de planeet. We houden zo wel zinniger mensen over.¨
¨Aha¨, respondeerde ik, ¨dat spuitje is, nader beschouwd, niet eens zo slecht idee?¨
¨Ik gun het niemand.¨
¨Nee, maar het is wel de reden dat deze oplichtingszaak, gedurende de eerste maanden van de lockdown, door meerdere mensen als een intelligentietest werd gekenmerkt. Domme mensen gaan nu dood. Het klinkt dan wel cru, maar wij hebben het ook niet verzonnen. Je constatering is juist.¨

Karin had vandaag te maken gehad met een opgeschoten jongeling die de coronawaanzin meende te moeten handhaven en een daarop toegespitst tenue had aangemeten gekregen. Dan verandert er iets in zo een laatste werkende hersencel.
¨You don´t wear a mask?!¨
Karin keek ´m aan, gebaarde, suggererend of ie misschien blind was?
¨Je moet!¨
¨Nee, ik moet niks¨
¨Ja, je moet!¨
¨Nee, ik draag geen masker want het is slecht voor mijn gezondheid.¨
¨Toon me de papieren die dit bewijzen!¨
¨Nee, je hebt geen recht me dit te vragen.¨
¨De wet is veranderd; toon ze me!¨
¨Nee, ik toon je niks.¨
¨Dan mag u niet naar binnen!¨
Karin liep de minkukel voorbij en deed boodschappen, waarop het sujet schreeuwde:
¨Waar is de manager; waar is de politie!?!¨
Karin wachtte, in een lange gemaskerde rij, zeven minuten voor de kassa en geen politie kwam. Wel trof ze bij het verlaten van de supermarkt de domme diender weer. Die wist niet zo goed meer waarom hij eigenlijk bestond. Heeft ie het prikje van Death Row al gehad?

Cynisme is niet meer wat het geweest is. In vroeger dagen toonde de cynische inslag dat je afstand van de maatschappij had genomen; ik zie nu dat je met je gezonde verstand en volledig betrokken louter cynische constateringen kunt doen. Niet omdat je zelf cynisch bent; de maatschappij is dit.

Ik trek het me niet aan. Ik sterf wel als het uur daar is. Corona vrees ik niet, het geweld komt van het mensenbrein. Brein, het woord suggereert een vermogen. We mogen nu wel vast stellen dat het eerder om een ziektebeeld gaat, dat zich verspreidt als een virus.

De globale mindfuck verloopt via labels die de mensen geloven. Mensen geloven blind. Ik niet. Tis waanzin en dat blijft het ook. Als je slechts een minuut die labelmachine niet hebt lopen weet je weer dat het paradijs aan alle herrie vooraf gaat. Als je metafysica nog niet ontdekt had, dan word je er nu toe gedwongen. Tis geen kennis, tis stil en easy going.

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Cosmica

Vanavond een wijntje. Om de dag een flesje, en als het zo uitkomt dat het aansluit op de ene dag in de week dat Karin ook wijn drinkt, dan is het gemiddelde van drie en een halve fles per week voor mij alleen alweer flink opgeschroefd. Het is eigenlijk best wel veel. Maar ik voel geremdheid dit hardop te zeggen, want zo lever ik Karin materiaal voor haar geheugen waar ze me vervolgens aan kan houden. Maar ik ben al te laat, heb het al gezegd.

Bedacht me deze week dat het redigeren, door de schrijver zelf, van wat er spontaan uitkomt feitelijk al een vorm van zelfcensuur is. Sta er maar eens wat langer bij stil, dan voel je wel wat ik bedoel. Erover nadenken bedoel ik hiermee niet; ik bedoel eenvoudig verkeren met het denkbeeld, niets meer en niet minder. Dan gaat die bloem open en krijg je te zien hoe vaak je je wel censureert, en op hoeveel levensvlakken. Een vrij mens ben je niet zomaar; zien hoe de geest werkt is daarvoor nodig, opdat je niet in overwegen verstrikt raakt.

Cosmica, deze prachtige naam staat, in gouden letters, bovenaan het etiket van de fles rode wijn. Met een strakke afbeelding eronder: een vierkant met geometrische inhoud, waarin verschillende maanstanden zijn afgebeeld, ook goudkleurig. Voor blinde mensen is er een grote brede cirkel braille op de donkerblauwe achtergrond aan te treffen. Was 12 euro, mocht nu voor 7 van de hand. Lieflijke smaak, rond en langzaam naar de achtergrond van de tong trekkend.

Ben tot hiertoe geneigd geweest weinig te schrijven over Karin, omdat mijn waardering voor ons samenzijn door woorden stellig tekort zal worden gedaan. Woorden bakenen af waar onze communicatie juist toenemend is gaan stromen. Maar nu moet het er blijkbaar toch van komen, omdat de poëzie van onze gekkigheid me verleidt, ik geniet van de gaten en kieren die we vinden in elkanders beweringen. Elkaar uitdagen, argumenten naar believen laten opkomen en wie verliest geeft zich gewonnen, waarop de ander trots glimt en paradeert met de winst. Of niet, als het spel nog langer duren wil. Ik denk dat ik er niet ver naast zit als ik beweer: Karin en ik hebben beiden de overtuigingen in ons ´eigen´ denken, gerelativeerd. Tis maar een zienswijze; geen identiteit.

Tis tijd om te verbinden. Het is feitelijk al gebeurd: de ontmoeting met twee vrijdenkers in Ierland heeft ons nieuwe contacten opgeleverd, die we niet frequent zien, maar waarschijnlijk wel weer zullen ontmoeten. En als dan het onderwerp: ´hoe nu verder?´ is, dan komt er afstemming en is de kans van vaker samenkomen gegroeid. Zo groei je uit de grid. Niet wachten op oplossingen ver weg, de oplossingen hier zien ieder moment opnieuw. Ieder moment poogt het webnet zich over je te werpen via de meeste geesten die je spreekt. Herken dan wie buiten het web waarnemen en iedere nieuwe dag leidt de weg.

Ook weer een sjabloon uitgesneden, nu met een latje als handvat zodat, als ik in het landschap de zwarte lak erop zal spuiten, niet mijn linkerhand een mogelijk racistisch oordeel in de ogen van iemand anders zou bevatten. Je moet tegenwoordig overal al denken, nietwaar?

De tekst is simpel: ´CORONA IS A HOAX; VACCINE UNSAFE´. Ik vind het spannend om te doen en ik vind het goed en bevrijdend. Een beetje mij beschuldigen dat mijn oprechte berichtgeving in het landschap om esthetische redenen verboden is en dan zelf alle openbare ruimten met de uiterst lelijke en veel tevele coronaposters vergallen? Zo wordt er blijkbaar gedacht. Je vindt genoeg mensen die zulk een standpunt verdedigen, daarom stevenen we op dictatuur af. Georganiseerd door nog geen 1% van de mensheid, succesvol door de blinde medewerking van zovelen.

Als het Hart niet gesloten is, dan zie je Schoonheid waar het al is. We leven in een gekkenhuis, das nu wel zeker, maar de buitenkant zal mijn binnenruimte nooit kunnen raken. Ik zie Schoonheid vòòr de ingebeelde matrix; aldus kunnen we nu al, los van de waanzin, doen wat een vrij mens nu zou doen.

Verbinden is eigenlijk niet het goede woord voor wat ik bedoel. Ik bedoel: dit is de tijd dat we elkaar her-kennen. We zijn niets aan het vastmaken, we halen de grenzen weg die gelogen zijn.

Een goede vriend van ons zegt vaker dat het plannetje van het groepje, dat achter de hoax agenda van eeuwen zit, niet zal slagen. Zijn argument: hun plan kan nooit rekening hebben gehouden met de vrije menselijke natuur, ze hebben er eenvoudig geen feeling mee. Ik herken dit ook in de gezichten van die lui, met de immer dode nietszeggende ogen. Die gasten moeten nu vol gas gaan en we gaan zien hoe de mensheid zich hiermee verhoudt. Ik zie voorlopig nog onderwerping aan de waanzin van de meeste mensen, spuit in het landschap mijn spuitbussen leeg, en heb een fantastisch leven. De matrix zit uiteindelijk in je kop; als ie daar niet zou zitten dan zou deze gehele oplichting niet kunnen hebben plaatsvinden. Daarvoor is het geloof van alle medewerkers nodig en ik ben uit het veld geslagen toen ik constateerde hoe zeldzaam originele mensen zijn. Dit is geen klacht, dit is een oproep. Doen wat ik moet doen doet me overduidelijk goed. Een echte aanrader dus.

Ik wil zijn naam nu graag noemen: Huig Plug. Zoek maar even uit wie dat is. Ik waardeer deze man ten zeerste, niet in het minst vanwege de inspiratie die van hem uitgaat. Ik merkte tijdens dit schrijven, op momenten, dat Huig´s toon en wijze van verwoorden in mij mee danste met zijn swung en aan het schrijven sloeg. Dat zijn momenten dat je ziet en realiseert hoe diep ervaren is, hoe pijnlijk liefde kan voelen. Dan snap je weer al je vluchten, en tegelijkertijd ben je dit vluchten moe. Huig, bedankt man!

Het Spaanse woord Cosmica vind ik mooi door haar klank, door het refereren aan de kosmos en door de subtiele en muzikale afwijking van het woord Cosmetica. Cosmica kent geen opsmuk.

We hebben diep genoten hier van Bram Verrmeulen. Zijn voordracht heet In den Beginne meen ik; het ziet er naar uit dat ik de lezer weer met een onderzoeksopdracht heb opgezadeld. Toch maar doen mensen; schitterend. YouTube, bedenk ik; zal deze snel op BitChute zetten: Google wil Originatiteit namelijk doden.

Zowel Karin als ik bewegen ons minder op het internet. Doet ons werkelijk goed. Het web is tenslotte mijn computer; ik hoef deze niet aan te zetten. Ook Karin herkent dit, en zo mogen we tezamen beschouwend losweken van de programmering die we in onze eigen schedels zien werken. Niet omdat we ons verbonden, nee: omdat we zien dat alle grenzen die ons verteld worden niet bestaan, moeilijk doen en manipuleren tot in de essentie van je bestaansvorm en grond die de Natuur je geeft en geeft en geeft. Het doet me pijn te zien dat gemakzucht mensen nog bij Microsoft, Google of Amazon-diensten laat komen. Ze zien niet volledig wat hier speelt.

Wat steeds meer opvalt is dat er mensen zijn die zeggen: ´ik heb een andere mening´, als je louter naar de feiten wijst. Ik zeg ze dat ik feiten lever en ga op meningenvlak verder geen discussie aan. Zo scherpt het zwaard van onderscheidingsvermogen en sociale interactie zich tot in nuances die de dichter in taal zo graag voelbaar wil maken. We doen wat we kunnen, en als we dit met liefde en overtuiging doen dan is die hele matrix allang vergeten, ben je open boek voor wie je willen lezen.

Frustraties oké; wat mij verblijdt, iedere dag weer, is dat de dialoog met Karin in Oorspronkelijk zicht, die eenvoudig hier is, steeds weer mag eindigen; zo blijven we wakker zonder de wereld te ontwijken. Ik ben niet geneigd tot een eindfilosofie waarmee je het bestaan kunt verklaren; ik heb louter belangstelling voor leven zoals het is voordat er labels aan gegeven zijn. Heb ik dit uit het oog verloren, dan ben ik volstrekt in de war. Is de waardering hiervoor levend, dan blijkt het hele universum erin te passen en sta je erbuiten. Dit is geen verbeelding meer als het de verbeelding heeft beëindigd.

.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

De vrolijke wetenschap

https://josef-maria-lips-photography.tumblr.com/

Het wil maar niet vlotten met die pandemie. Zelfs niet met de griepcijfers en de valse meldingen erbij gerekend. Maar gelukkig hebben we maskers, tests en injectiespuiten vol met troep die de genocide gegarandeerd al goed op weg hebben geholpen. Tis vanzelfsprekend zo geregeld dat de meesten niet direct na het vaccin, dat geen vaccin is, ter aarde storten. Das niet goed voor de bereidwilligheid het DNA/RNA manipulerend goedje te aanvaarden. Het duivels mengsel is daarom zo samengesteld dat er, na toediening, nog een half jaar tot een jaar te leven valt. Daarna, als er voldoende mensen medisch verkracht zijn, mag iedereen doodvallen. Met dank voor de medewerking.

Het was een fraaie dag vandaag. Heb steeds weer handig de vele ambulances met loeiende sirenes weten te ontwijken. De vele doden op straat, daar wen je aan, stap je overheen en zie je al niet meer. Hetzelfde geldt voor de ontelbare lijkwagens; het hoort er gewoon bij in deze tijd. Het is niet gek meer iedere dag van ´s morgens tot in de avond activiteit te zien op begraafplaatsen en crematoria.

Als dan straks die ellendige Corona eronder hebben dan gaan we het klimaat probleem verslaan, want de opwarming van de aarde is werkelijk niet meer te harden. Ik heb, om het CO2-probleem het hoofd te bieden, vanavond de thermostaat van de verwarming daarom graag een stukje lager gezet.

Afgelopen dag hebben Karin en ik goede vrienden bezocht. Binnen je eigen county reizen mocht weer van de overheid, dus het was opeens veel drukker op de weg. Dus al die extra mensen hebben zich werkelijk een jaar lang aan de regels gehouden! En nu mogen ze weer even vrij. Ik geloof dat we onderweg getuige waren van het werkend concept dat het fileprobleem gaat oplossen: lockdown en jabben maar!

Met goede vrienden menig lachsalvo. We moeten de zeer ernstige zaak licht zien op te nemen. Mensen vertellen wat er werkelijk gebeurt blijft mijn devies, maar als je wacht tot ze je horen zijn de meesten al dood. En niet weinigen zeggen ronduit: ¨ik wil het niet horen!¨ Die zijn goed afgericht door onderwijs, media en staat. Achter al die lui aanrennen is werkelijk geen optie; die laten zichzelf dan maar ten onder spuiten.

Vanzelfsprekend voelen we compassie, maar als deze wordt afgeweerd zijn we uitgespeeld. En hoe wreed is dit als je moeder bent en je man en kinderen willen je niet horen. Je ziet de tijd naderen dat ze het gif in zich laten injecteren. We spreken zulke moeders, tis om de rillingen van te krijgen.

Sinds God gevallen is heeft wetenschap de troon overgenomen. Niet werkelijk, maar wel in de hoofden van de meeste mensen, zelfs de meeste gelovigen. Hoe gek wil je het hebben? Het kan echter nog veel gekker; als je de jab niet neemt zul je het meemaken. Tis tegenwoordig niet zo moeilijk meer je als profeet voor te doen: de toekomst staat al uitgeschreven. Tis geen vrolijke wetenschap mensen, maar als het te gek wordt en de meerderheid het coma verkiest, dan valt er opeens toch wat te lachen. Tis niet gebrek aan gevoel; tis juist voelen, doorvoelen en reuze gezond als de buiklach weer op mag treden.

*

Als de dood zo bang

De dood is niet bang,
het zijn de mensen die leven vrezen
die maskers dragen.

Om onze oudjes te beschermen
sluiten we ze eenzaam op.

De mens wapent zich
tegen de natuur.

Trap je erin?

https://hetstilleoogpoezie.wordpress.com/

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen