The Ten Thousand Things – Robert Saltzman

 

Drawing by Lars Weller                                           Photo by Catanya Saltzman

A good friend of mine had drawn a great portrait of a man. I didn´t know the man, read his name underneath the drawing: Robert Saltzman. I wanted to know more about him. Soon I saw the photo that was the original for my friends drawing. A wonderful photo. Those eyes! They captured my attention. Before I knew it I was listening to Robert speaking on You Tube. Loved it immediately. Found his website. Read on it. Was heart-fully taken by what I read. Found Robert on Facebook. We became friends soon after my request to him. He mentioned his book, The Ten Thousand Things (4T), and I was invited to a zoom-meeting online in which people can ask him questions about the book, or give responses. He recommended I read the book first. He said its quite expensive but no profits will go to him; he said the e-book is much cheaper. I proposed to Karin, my wife (we are not married but sure she is my wife), that we should buy an e-reader and purchase Robert´s manuscript in the digital form. In the meantime, before I would attend the zoom-meeting on the 17th of March, I could read the five chapters that Robert has made available for free online for anyone who is interested, and those gave me already a good impression of what Robert conveys to his readers. Not only his words made me more hungry for the whole book but also his wonderful black & white photographs, a copy precedes each of the chapters. Two weeks ago the e-reader arrived at our home and the same day the manuscript was ordered and send to the digital device, hooray!, and I started reading. The book opens with three quotes.

To study the self is to forget the self.
To forget the self is to be enlightened by the ten thousand things.
――― Eihei Dögen (1200-1253)

The rage for wanting to conclude is one of the most deadly and most fruitless manias to befall humanity. Each religion and each philosophy has pretended to have God to itself, to measure the infinite, and to know the recipe for happiness. What arrogance and what nonsense! I see, to the contrary, that the greatest geniuses and the greatest works have never concluded.
――― Gustave Flaubert

Humility is not a peculiar habit of self-effacement, rather like having an inaudible voice, it is a selfless respect for reality…
――― Iris Murdoch

While reading chapter after chapter I felt enchanted and revived. After a Catholic upbringing, in 1982, I experienced an impressive spiritual experience that took my already doubtful idea concerning the virtue and value of believing in God, definitely away. I concluded that believing was not enough, I had to know what it really was all about. I started reading books on Taoism and Zen-Buddhism, which I enjoyed a lot because they addressed the importance of ones own experience. Studied a lot of teachers and schools of wisdom since then to end up reading mainly books of Advaita Vedanta, a non-dualistic school from India. My favorite teacher of this school was and is Nisargadatta Maharaj who, in his dialogues, clearly gave answers suited to the person in front of him, which made it a living teaching. In the Netherlands, where I lived at that time, more and more non-dualistic teachers stood up and most of them spoke the same jargon. It started to irritate me; was this living teaching? It didn´t feel like that, apart from some exceptions. On Facebook my aversion to the jargon full of clichés increased and gave me the feeling that Advaita Vedanta in many communities was degenerated to a belief system according to which the members where talking like parrots. Clearly I saw that a so-called way of freedom had the power to create addicts to dogmas. Second problem that I encountered was that the methodless immediacy that Nisargadatta taught was degenerated to a progressive way with a future goal that one could strive for via techniques and obedience to the teacher. I´ve had my fill of it and couldn´t continue with this.
Nisargadatta was and is still a good read for me, and I enjoyed reading and listening to UG Krishnamurti who criticized the whole spiritual market and the con men leading the circus. But I had to admit that I at least wanted to continue to listen to wise people, the addiction still was operative in me. It is this sense in me, this feeling of depending on someone else’s wisdom, that I felt addressed to by the words of Robert Saltzman. It can be something that might scare a person but prevalent to this was the feeling of relief and consent with every word I read in 4T.
It´s not my intention to summarize 4T, because that would spoil the lovely spirit that is breathing the manuscript. My aim is to let those of my readers who also have gotten sick with parrotlike teachers and teachings find their way to this book that has the potency to take away your last crutches that prevent you to see for yourself, to devour those obstacles against standing alone and living fresh and with a clean slate. Robert does this in a very clear language, as a real friend of the one who reads him, but without the willingness to compromise on what he honestly sees. Every dialogue in this wonderful book shows so, may you enjoy it thoroughly.

Here one can find some chapters, enjoy!

51caHJGuiVL._SY498_BO1,204,203,200_

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De verteller

Vroeg me af waar de praatjesmaker gebleven was. Niet dat ik me zorgen maakte, maar ik was wel benieuwd. Schrijven had me altijd een noodzaak geleken en nu, al gedurende vele maanden, lijkt die noodzaak afwezig. Wat was de motor achter het schrijven, waar is die motor gebleven? Ik nam vaker plaats achter het toetsenbord om uiting te geven aan zaken die in de afgelopen dag sociaal geen aftrek gevonden hadden en in me bleven broeien. Dat wilde eruit. Tegenwoordig komt alles eruit in samengaan met Karin, mijn levenspartner, die van serieuze gesprekken en dwaasheden van allerlei soort niet vies is. In vroeger dagen was het schrijven een wijze om te filosoferen, levensvisie te ontwikkelen. Tegenwoordig bestaat die behoefte niet, mijn acties vragen niet meer om wijsgerige onderbouwing. In vroeger dagen was de taalvoering instrument om metrisch en klankmatig vervoering teweeg te brengen, te verleiden, vrouwen te vinden. Tegenwoordig ben ik in deze behoefte naar alle tevredenheid vervuld. In vroeger dagen zag ik de taal als middel om wijsheid over te dragen. Tegenwoordig besef ik dat wijsheid een levend gegeven is en niet uit een dood geheugen geput kan worden. Wat nu rest is de enige reden om te schrijven: bij wijze van expressie, voor het plezier, als een vogeltje dat zijn liedje zingt of de hond die blaft. Ik verheug me hierin, want het betekent spontaniteit zonder plan, alles mag, bandeloos.

Met bandeloosheid bedoel ik niet per se seksuele ontremdheid, hoewel dat er prima deel van uit kan maken. De bandeloosheid is beter aangeduid als ik het benoem als: spontaniteit door geen norm geremd. Dit bepaalt de vreugde van Karin en mij als we door de dagen heen de mafste uitingen delen, niet gehinderd door goede smaak. Hieruit volgt een fontein van vertier wat zeer goede maar ook heel flauwe grappen kan opleveren, zo benedenmaats zelfs, dat ze zonder probleem de lachstuipen opwekken. Een kwalitatief prima grap werd mij toegeworpen op een moment dat ik kwetsbaar toonde, Karin me dit liet weten en ik zelfingenomen de dichter Lucebert citeerde: ¨Alles van waarde is weerloos.¨ Dit klonk natuurlijk fantastisch en academisch in mijn eigen zelfingenomen oren maar Karin was bepaald niet onder de indruk en kwam met een response die haar visie op mij kwinkslagsgewijs impliceerde: ¨Lippie is onverwoestbaar!¨

De verteller die nog maar weinig woorden heeft heeft nu vaker de camera in de hand, resultaten daarvan verschijnen op mijn fotografie-site. Ook onlangs nieuwe kleuren acrylverf aan een kunsthandel in Cork onttrokken, heb zojuist met het webcammetje een opname van mijn huidig paneel gemaakt. De taal komt wel weer los ergens, bezig zijn zonder verbale vertalingen van ervaringen blijft voorlopig ook genieten.

2018-04-12-235755

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een stil geluid

Het geluid van een auto, aanzwellend, dichterbij komend, beneden op de straat. Dan kalmeert de motor, komt het vehikel tot stilstand, hoor ik een handrem opgetrokken worden. Ik hoor de geluiden anders na vier autorijlessen en menig ritje achter het stuur van ons autootje. Andermaal komt nu een auto aangereden. Het geluid klinkt als vrede. Vrede zolang ik geen betekenis aan het geluid geef. Ik besef dat ik me van het geluid los moet maken, deze op een afstand moet projecteren, om te weten dat ik een auto hoor, om er betekenis aan te geven. Zo lag ik deze dag ook op bed. Eenvoudig liggen en niets weten. Sensaties zijn sensaties zonder vertaling, zo niet eens sensaties eigenlijk. Er wordt niets geweten. Er is geen voeler en iets dat gevoeld wordt, louter voelen zelf. Als er van naamgeving sprake is ervaar ik de afscheiding, de etikettering die uit het ervaren zelf stapt voor een evaluatie. Die evaluatie is nooit de werkelijkheid zelf waar het naar poogt te verwijzen. Dit mentale grijpen is altijd ijdel.

Er is een rust in mijn dagen gekomen. Als ik denk aan de jaren van zoeken naar ´waarheid´ verwondert het me dat dit zo lang heeft moeten duren. Ik heb geen waarheid gevonden, wel is het zoeken ernaar gestopt. Tis niet moeilijk te zien dat de ´waarheid´ die gezocht of gevonden kan worden nooit de waarheid kan zijn. Waarheid is geen object. Wat gevonden kan worden is altijd voorbijgaand, aan vergankelijkheid onderhevig. Dit is duidelijk en heeft het zoeken overbodig gemaakt. Er is niets dat ik gevonden heb en zo is alles hetgeen ik vind. In plaats van dingen buiten te sluiten om de waarheid te vinden sluit ik niets meer buiten en vind ik steeds, zonder de waarheid te ´weten´. Weten is altijd menen te weten. En menen te weten vermijdt wat al het geval is. Waarheid zoeken vermijdt alleen maar wat al het geval is. Waarheid zoeken maakt deze waarheid zoek, doet alsof er geweten wordt waar waarheid aan moet voldoen en waaraan niet. En ik heb gevonden dat dit onzin is. Ik weet niets en hoef wat er is niet meer te vermijden voor een hoger doel. Er is omhelzing, niet als actie, maar reeds het geval.

Een lange periode heb ik weinig tot niets geschreven. Hier zat geen opzet achter, er was eenvoudig geen impuls tot schrijven. Dit stilvallen voelde heilzaam. De ademhaling bevrijd van vaste denkpatronen die, omdat ze niet herhaald en opnieuw bekrachtigd werden met woorden, naar de achtergrond gleden, in vergetelheid geraakten. Dan restte er eenvoudig het zien dat geen idee had en, als er een idee kwam, zich niet vergiste in de tijdelijkheid van de opvatting en de duiding die eruit volgde. Dit voelt als genade. Niet vanwege een continu gevoel van gelukzaligheid, want die voorwaarde geldt hier niet. Er is eenvoudig geen frictie met de feiten, geen conflict met een onlustgevoel, geen idee dat ik beter weet wat de werkelijkheid had moeten zijn dan de werkelijkheid die al is.

Je kunt hier niet naar zoeken, omdat het al het geval is. Er leidt geen pad heen omdat iedere eerste stap vertrekt uit het eerste gegeven met de suggestie dat iets anders moet zijn. Niets hoeft anders te zijn. Waarom niet? Omdat het niet anders is. Dit is mijn vrede. Maar dit neemt zeker niet mijn mogelijkheid weg invloed op gebeurtenissen uit te oefenen, een regenpak aan te trekken als het regent, een lekkende kraan te repareren. Betekent dat dan niet dat iets anders moet zijn, anders hoefde ik toch niets te repareren? Tis heel simpel: het ingrijpen is al het geval, niet een actie omdat de werkelijkheid niet zou deugen. De reparatie is deel van de werkelijkheid. Een lekkende kraan roept geen conflict op maar ik pak wel de gereedschapskist. Tis één gebeurtenis. Tis niet ik hier en de werkelijkheid dáár. Niets is dáár, alles is hier.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

De kunst van Adi Da Samraj

08_Albertis_Windowimage1

Alberti’s Window I, 2006 – 2007

(from Geome One)

Pigmented inks on paper and acrylic urethane paint, on aluminum

54 x 559 inches / 137 x 1419 cm

 

Franklin Albert Jones, dat was de naam die de hier besproken artiest in 1939 meekreeg toen hij op 3 November werd geboren in New York. Ik leerde hem kennen eind jaren tachtig toen ik op een dag zijn foto in Elsevier´s Magazine zag, met als titel van bijgeleverd stuk iets als: Alweer een Bhagwan. Het bleek te gaan om een spiritueel leraar en ik moet zeggen, de foto van hem trok meteen stevig aan me. Ik besloot nader onderzoek te doen. Een afdeling van The Laughing Man Institute zat op de Prinsengracht te Amsterdam en het duurde niet lang voordat ik daar langs ging. Franklin Jones had in die tijd de naam Da Free John aangenomen en hij zou nog vele malen voor een andere naam kiezen. Ik las The Knee of Listening, de Nederlandse vertaling, en was verbluft over de wijsheid die erin te vinden is. Hier sprak iemand die geen problemen had voor complexe zaken de juist woorden te vinden en tot heldere analysen te komen van zaken die maar weinigen op deze aardkloot wisten te doorzien. Naarmate de jaren verstreken kwamen mij geluiden ter ore die me afstand deden nemen van Adi Da´s club, maar ik bleef zeggen, als hij ter sprake kwam, dat zijn boeken van ongeëvenaarde klasse waren. Maar Adi Da ging beweren dat zijn leerlingen naar hem moesten luisteren, hem moesten gehoorzamen. De Crazy Wisdom die hij in zijn vaandel had gaf hem de vrijheid de vreemdste, vaak pijnlijke kwetsende, toeren met leerlingen uit te halen. Hij beweerde dat hij het diepste inzicht had van wie er ooit ook maar op aarde had rondgelopen en was niet vatbaar voor kritiek. Hij beweerde gekomen te zijn om de wereld te verlichten als een ware wereldleraar maar weigerde de Dalai Lama te ontmoeten als laatstgenoemde niet eerst lid van zijn gemeenschap zou worden. Om kort te gaan, de geniale geschriften over egodood en transcendentie betekenden niet per se dat de schrijver zelf van zulk een ego verlost was. Maar spreken en schrijven kon ie als de beste en, naar later bleek, hij maakte prachtige kunstwerken.

Het eerst kwam ik in aanraking met tekenwerken van Da, die me meteen boeiden. Herinner me dat Da eens zei dat hij niet de objecten van de wereld tekende maar het proces van tekenen zelf. Mogelijk parafraseer ik dit weinig adequaat maar zo begreep ik zijn woorden indertijd, zo herinner ik het me nu. Vier voorbeelden van kalligrafische producten van zijn hand. Goed hier te vermelden dat Adi Da nogal gesteld was op zijn copyright met als gevolg dat de afbeeldingen op het internet veelal klein zijn afgebeeld en niet in volle glorie te tonen zijn; om vervormingen te voorkomen voeg ik me hierin.

In latere instantie ontdekte ik dat Da ook fotografeerde; de eerste foto die ik zag was plain and simple, de tweede was al experimenteler.

Het experimentele in zijn werk zou een grote vlucht nemen, met duizelingwekkende resultaten. Ik meende dat er veel gemanipuleerd was in de donkere kamer dan wel photoshop, maar las eens dat Da over een camera beschikte die in staat was foto´s te mixen in het toestel zelf. De kennis ontbreekt mij iets zinnigs over de werking hiervan te zeggen. Hier volgen twee galeries, van respectievelijk de series Quandra Loka en Color Portfolio.

Werken van grote omvang kwamen tot stand. Bijzonder fraaie werken rijk aan details en kleurwisselingen die mij zeer treffen. Bovenaan dit blogbericht is hiervan een voorbeeld te vinden, hier volgen er nog wat.

tumblr_p6osm7NqV71x7kg5mo1_1280tumblr_p6osf4hpUT1x7kg5mo1_1280tumblr_p6osakwTHQ1x7kg5mo1_1280tumblr_p6os74AreM1x7kg5mo1_1280tumblr_p6os9ivjoh1x7kg5mo1_1280tumblr_p6os5vQuHE1x7kg5mo1_1280tumblr_p6os4ki8lM1x7kg5mo1_1280tumblr_p6osdppqCR1x7kg5mo1_1280

Tot besluit één van mijn favoriete werken: The Only Three Views of Everything I.

tumblr_p6osq5kggA1x7kg5mo1_1280tumblr_p6osq5kggA1x7kg5mo2_1280

The Only Three Views of Everything I, 2006 – 2007

(from Geome Two)

Pigmented inks on paper and acrylic urethane paint, on aluminum

54 x 212 inches / 137 x 538 cm

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De perfecte foto

View_from_the_Window_at_Le_Gras_Joseph_Nicéphore_NiépceDe eerste succesvolle foto is gemaakt door Joseph Nicéphore Niépce

Perfectie is een woord dat gebruikt wordt als we spreken over iets dat geen gebreken kent. Misschien is het om die reden een niet zo goed gekozen woord hier omdat ik het ga hebben over de schoonheid van foto´s, een schoonheid die zich veelal laat gelden juist via de onvolkomenheid, de kleine moedervlek, de afwijkende vorm. De afwijking siert als het ware de perfectie. In mijn dwaaltochten over het internet, waarbij ik van mij bekende foto´s de fotografen achterhaal, zie ik geweldige verzamelingen ontsluiten om mijn gevoel voor schoonheid een weldaad te zijn. En zoals dat met surfen gaat: er komen links voorbij, ik ontdek nieuwe namen en hun werk en voor ik het weet ben ik uren verder door vervoering uit de tijd geplaatst.

Ik heb een site aangelegd waar ik foto´s samenbreng. Uit de verzameling die reeds is ontstaan valt op te maken dat ik een voorkeur vertoon voor werk uit de oude doos, zwart-wit en sepia afbeeldingen van fotografen uit vroeger dagen. Daarbij kwam ik tot enkele interessante momenten waarbij ethische overwegingen een rol gingen spelen. Zo kwam ik, via een foto die ik altijd mooi had gevonden, tot de ontdekking dat het model Leni Riefenstahl was, die ook als fotografe en filmer actief was geweest, en wel in Nazi Duitsland. Ze had voor Hitler de mooiste propagandafilms gemaakt en stond met hem op goede voet.

Links zien we twee keer Leni Riefenstahl plus 3 foto´s van haar

De zanger Bryan Ferry had zich eens lovend uitgelaten over de fotografe en overige Nazi vormgeving: “Leni Riefenstahl’s movies and Albert Speer’s buildings and the mass parades and the flags – just amazing. Really beautiful.” Hij heeft hier later, onder druk van de publieke opinie, excuses voor aangeboden: “I apologise unreservedly for any offence caused by my comments on Nazi iconography, which were solely made from an art history perspective.¨ Hiermee was weer eens het duivels dilemma aangeraakt: mag men houden van het werk van iemand met een te verwerpen levensvisie? Louis-Ferdinand Céline stond bekend als antisemiet en geweldig schrijver wat The Guardian bracht tot de kop: Celine, great author and ´absolute bastard´. Ik bepaal geen stellig standpunt hierin, tis mij duidelijk dat hufters tot grote kunstwerken in staat zijn en niets weerhoudt mij daarvan te genieten.

Tweede kwestie die raakt aan de ethiek betreft de afbeeldingen van naakten. In de schilderkunst en de fotografie altijd een populair onderwerp geweest, zelfs in de Victoriaanse dagen, zij het meer verscholen. Egon Schiele tekende zijn naakten in het geheim heb ik eens vernomen, nu behoort het tot zijn beroemdste werken. Naakt ligt nogal eens moeilijk. Phil Bloom bracht eens een schok door het land toen zij de eerste dame was die in Nederland met blote borsten op tv verscheen. Nadien zijn dingen snel veranderd. Bloot in films en series, dat moest kunnen, als het maar ´functioneel´ was. Dat functionele werd later, omdat het natuurlijk onzin was, gewoon vergeten: we zien graag naakt. Mijn omzwervingen door de oeuvres van fotografen hebben me vaak de ingeving gegeven: mooi, maar niet door de inbreng van de fotograaf. Vrouwen zijn mooi, de fotograaf hoeft de eer voor de schoonheid in veel gevallen echt niet op te eisen. Maar wat is nu de ethische kwestie in deze? Die schuilt in de vraag: waar vervalt kunst tot denigrerende pornografie? Is de verzamelaar van foto´s die ik ben kunstminnend bezig of word ik gedreven door geilheid? Ik zal niet voor anderen spreken maar ik vind een mooi vrouwenlichaam inderdaad vaak opwindend. Is dit omdat ik kijk met een verdorven blik? Nee, dit is niet mijn ervaring. De schoonheid van de schepping neemt ontelbare vormen aan en de vrouwelijke vorm acht ik zeker een hoogstandje van de veronderstelde schepper. Daarbij zijn de uitvoeringen ontelbaar. Het zou hypocriet zijn als ik zei dat het me bij de beelden om de kunst alleen te doen was, de getoonde natuur gaat buiten dat kader. God heeft het de naaktfotograaf alleen maar erg makkelijk gemaakt een publiek te boeien. Waar wordt het pornografie? Waar de lust het wint van het vieren van het wonder schoonheid. Maar ik voeg hieraan toe: er zijn genoeg afbeeldingen die door velen pornografisch zouden genoemd worden die in mijn ogen het goddelijke vieren zonder man of vrouw te devalueren tot louter lustobjecten. Het fotograferen van jonge kinderen zonder kleding is in deze een gevoelige kwestie. Linke soep. Het is bekend dat kunstenaars uitingen worden toegestaan die van de gewone burger niet getolereerd worden. Gerard Reve kon een hoop smadelijke dingen zeggen omdat, daar heb je het weer, het literair ´functioneel´ was, waar een ander met dezelfde uitspraken een straf opgelegd zou krijgen. Binnen de kunstfotografie worden opnamen van naakte kinderen getolereerd die de gewone man niet worden toegestaan op verdenking van pedofilie. Dan denk ik niet aan de prachtige foto´s die bijvoorbeeld Alain Laboile van zijn gezin maakte. Dan denk ik al meer aan David Hamilton, die jonge meisjes fotografeerde en door meerdere modellen is aangeklaagd voor verkrachting. Hij stierf voordat de rechter tot uitspraak was gekomen, dus laat me voorzichtig zijn met oordelen. Ook hier wil ik geen regel stellen. Foto´s gemaakt door Sally Mann of Joch Sturges vind ik smaakvol en verantwoord, dit neemt niet weg dat een wellustige ‘kindervriend’ heel anders naar de plaatjes zal kijken. It´s all in the eye of the beholder.

Wat leidt tot of de eigenschappen moeten zijn van de perfecte foto, nee, dat zal ik niet nastreven te beschrijven. De variëteit van mogelijkheden op fotografisch gebied maakt grote stelligheid op dit punt belachelijk, de vrijheid van expressiemogelijkheden is oneindig. De perfecte foto is niet per se de technisch volmaakte plaat met evenwichtige lay-out, veel fotografen kiezen er voor opzettelijk onvolkomenheden in hun werk onder te brengen. Voorbeelden daarvan zijn Francesca Woodman en Miroslav Tichy.

Ik hou zeer van obscure fotografie. Toen ik voor het eerst een foto zag van Francesca Woodman dacht ik meteen aan de dood, en nadat ik er meer had bekeken aan suïcide. Een korte studie op Wikipedia leerde dat zij zich op jonge leeftijd van het leven had beroofd.

Francesca Woodman

Miroslav Tichy fotografeerde met zelf in elkaar geflanste camera’s en maakte foto’s voor zijn eigen genoegen, niet om er een carrière mee op te bouwen. Hierbij waren zijn modellen vaak niet op de hoogte van zijn voyeuristische bezigheid. Zijn we nu alweer in een ethische kwestie beland? Deze laat ik aan de lezer.

Miroslav Tichy met zelfgemaakte camera plus 3 producten ervan

Afgelopen dag ontdekte ik het werk van Willy Zielke, prachtige technische foto’s. Ik heb heel wat speurwerk verricht om zoveel mogelijk van zijn werk op te duiken. Het was tijdens deze bezigheid dat ik ergens las dat de foto hierboven, van Leni Riefenstahl, met groot vermoeden aan Willy Zielke werd toegeschreven. Ik kwam ook foto’s tegen die aan beiden werden toegeschreven alsof ze samen hebben gewerkt. Ik heb dit niet verder onderzocht maar wel fantastische foto’s van Zielke binnengehaald.

Willy Zielke

Och, hoe ijdel was mijn streven zinnig te schrijven over de perfecte foto, en hoe voel ik me tekortschieten want er is zoveel dat ik zou willen laten zien. Kan slechts hopen dat dit betoog tot hiertoe onderhoudend is geweest; ik sluit af met één van mijn favoriete foto´s, die van Brassaï, pseudoniem van de Hongaarse fotograaf Gyula Halász.

Brassai

Brassaï

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Spiritueel pad of actualiteit?

Krita 1

Er was lange tijd geen animo om te schrijven, althans niet in de mate waarin ik dat sinds mijn jonge jaren gewoon ben. Binnen mijn denken was een vermoeidheid opgetreden, een vermoeidheid met de neiging om waarnemingen te vertalen tot betekenissen. Waarom zou een waarneming betekenis moeten hebben en niet eenvoudig in zichzelf bestaan? Het was deze vraag die iedere inspanning een gedegen tekst te produceren aborteerde. De zin ontbrak. Het gevolg hiervan was dat ik door de dagen heen, zonder de wil te schrijven, merkte dat mijn denken ook rustiger en rustiger werd. Het hele idee dat iets tot iets anders moest leiden stond op de tocht. Zo kreeg ik weer eens duidelijk te zien hoezeer het denken is doorvlochten van de neiging naar het volgende moment, omdat zonder toekomst de zelfreflectieve geest geen grond van bestaan heeft.

Het doel van de spiritualiteit is voorbij te gaan aan deze zelfreflectieve afscheidende geest om te belanden in spontane actie waarin het denken niet langer zoekende is maar steeds adequaat met de feiten leeft. Hierbij is het vreemd, zo vond ik de afgelopen maanden steeds weer, dat spiritualiteit zo vaak wordt opgevat als een weg naar elders, de toekomst, een betere staat of verlichting, wat de verdeelde geest actueel alleen maar bekrachtigt. Een spirituele weg is zo bezien feitelijk een contradictio in terminis.

Er zijn spirituele leraren die dit doorhebben, ook hardop beweren en vervolgens, vreemd genoeg, weer een pad voorstellen om te gaan. De waarheid is weliswaar actueel maar, zeggen ze, deze volstrekt realiseren vraagt toch een progressieve weg. Ik vind dit jammer en leiden tot een hoop ellende. Tis ook onnodig. Het volstaat ieder mens het Werkelijke actueel aan te raken, de groei en vruchten die daarvan komen zijn mijn zorg niet.

Wat is nu de aanjager van een spiritueel leven? Ellende, pijn, strijd. Bevrijding van dit lijden vraagt inzicht in het ontstaan van lijden. Wat bij gedegen onderzoek hiernaar al snel opvalt is dat de lijdende mens niet de wereld om zich heen geheel naar de hand kan zetten, dus de oorzaak van lijden daarin projecteren maakt de mens machteloos. Zij die naar binnen keerden leerden dat lijden gevolg van een reactie op feiten is die vrede verstoort en in disharmonie van lichaam en geest resulteert. Het tackelen van dit probleem is geen einddoel dat ooit behaald wordt, dit is een actueel vermogen dat geen inspanning maar louter helder zicht vraagt.

In dit verband wordt vaker gesproken over acceptatie als de sleutel tot vrijheid. Lijden ontstaat immers uit een reactie op feiten, dus acceptatie voorkomt de verdelende werking van die reacties. Dit klinkt zeker aannemelijk maar is het een werkzaam principe? Als ik meen dat ik iets moet accepteren is het een feit dat ik dat iets al buiten me heb gesteld, afgescheiden van me heb voorgesteld. Dus als ik wil accepteren betekent dit dat ik actueel juist niet accepteer. En accepteren lijkt me geen werkwoord, kun je net zo min doen als overgave. Bovendien is de toestand van niet-accepteren er ook één die geaccepteerd kan worden, wat mij laat met het gevoel dat deze benadering de kern van het lijden niet raakt.

Als lijden equivalent is van afgescheidenheid en verdeling, hoe heb ik mij dan verdeeld? Ik kom nu tot een boude uitspraak: door het spirituele doel dat ik gesteld heb. Als ik een onverlichte sufferd ben die de Boeddha leest dan ben ik verdeeld, voldoe ik niet aan een geprojecteerd ideaal. Maar wat nu als ik het geen probleem vind een onverlichte sufferd te zijn? Geen strijd, geen verdeling.

Een praktisch voorbeeld is handig. Ik had vandaag mijn derde autorijles op 57-jarige leeftijd. Na de eerste rijles was ik opgetogen: mijn angst voor rijden was overwonnen en ik voelde dat ik het kon. De tweede les verliep minder briljant met navenant gevolg: ik was wat down en voelde me gespannen. Dit liet me opzien tegen de derde les, die deze dag zou plaatsvinden. Het geworstel van mijn denken beziend zag ik hoe ik de onrust zelf creëerde door projecties als: ik moet nu kunnen autorijden, -ik moet mijn rijbewijs halen, -ik mag niet falen. Dit eenvoudige zien bracht rust in de tent. In plaats van de angst tekort te gaan schieten kreeg ik vanuit de herboren niet-verwachting weer het gevoel van plezier dat ik het toch maar mocht proberen, zag ik dat het een gunst en voorrecht is auto te mogen rijden en dat het me goed doet, rijbewijs of niet, dat ik nu in noodgevallen de auto kan besturen. En zo mocht ik de ontspanning beleven vandaag voor de tweede keer, zonder instructeur die in kon grijpen, met Karin naast me in ons karretje door het goddelijke groene landschap te rijden. Als niets moet is alles mogelijk.

PS: De afbeelding boven het stuk is ontstaan uit mijn eerste pogingen het gratis teken- en schilderprogramma Krita te leren kennen.

.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Spelen met Gimp

Enthousiast over nieuwe bewerkingsmogelijkheden die ik in Gimp heb ontdekt. Hier kun je meer zien.

DSCN5716aDSCN5724aDSCN5735DSCN5784

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen