Een boom opzetten

DSCN8120

De boom staat en het is een pracht. Alleen zilver dit jaar, geen gekleurde ballen of slingers. De vijfde keer dat Karin en ik samen de boom optuigden. Ben alweer vier jaar en een maand in Ierland. We grapten in aanloop naar gisteren, toen we de kerstspullen van het zolderruim haalden: ¨zullen we een boom opzetten.?¨ Flauw woordgrapje natuurlijk, maar daar bezigen we er veel van en het verveelt ons niet, al spelen we graag van wel. Hoe slechter een grap. hoe beter vaak. Komt door het theater, de branie en de gekkigheid die erbij komt kijken. We spelen constant jury over elkanders vondsten en er worden veel onvoldoendes gescoord.

De kerststal is een kant en klaar geval met gefixeerde beeldjes. kan zo neergezet worden en werkeloos ben je. Maar ik vind het onbevredigend. Ik denk aan de kerststal in ons ouderlijk huis. In de voorkamer werd een langwerpig tafeltje, van ik schat zo een 60 bij 120 centimeter, door mijn vader en de kinderen geheel ingericht met kerststal en een stuk land eromheen. Daar liepen porseleinen schaapjes en de drie koningen kwamen er aan. Hun pad bestond uit kleine scherven van aarden bloempotten en het land werd gevormd door vers mos dat we uit een bos in Vogelezang hadden gehaald. Vanzelfsprekend namen we dan ook meteen dennentakken mee om achterin de stal op te steken. Boven de kerststal hing een niet te grote goudkleurige ster van karton, in de lucht gehouden door een dun koordje, en vlak daarbij zweefde ook een engeltje. In de weken voor Kerst, na het avondmaal, togen we naar de kerststal en daar werd dan een sterretje in de voorpui van de stal gestoken en tot ontbranding gebracht. Dan zongen we een kerstlied en wisten we dat geluk bestond.

Ik had het Karin ergens al aangekondigd: de kersstal wordt dit jaar aangekleed volgens de goede maatstaven van mijn vader die er zichtbaar altijd plezier in had het tafereel te creëren. En de kerststal staat hier op een breed kastje, ruimte genoeg voor decorbouw met natuurstukken. Ik moet ergens nog wat beeldjes voor buiten de stal op de kop zien te tikken. En oh ja, de stenen die rotspartijen op het tafeltje maakten had ik nog niet genoemd, en ook niet het engeltje met fluit dat pirouettes draaide aangedreven door een waxinelichtje dat een propeller onder de engel in beweging zette. Vandaag waren Karin en ik in Cork met stralend weer en hield mijn Lief halt in de schemering bij een etalage met kerstspulletjes, en verdraaid, daar ging weer zo een goudkleurig engeltje in de rondte op basis van hetzelfde principe! Tijd bestaat dan niet.

Als Karin en ik een boom opzetten hebben we het vaker over ponskaarten. Ponskaarten? Ja, ponskaarten. Die term wierp ik op nadat Karin verslag had gedaan van weer eens dezelfde gedragspatronen in de winkel waar ze werkt, de voorspelbaarheid van opmerkingen en attitude vaak, en ze me toonde dat het haar vermoeide. Ik had gezegd dat ze, als ze dit niet kan veranderen, dit maar beter als een feit kan aannemen, dat soort mensen als voorgedrukte ponskaarten kan beschouwen waarbij je eenvoudig het programma moet kennen om er effectief mee om te gaan. Creativiteit kun je dan alleen van jezelf verwachten, en als je die hebt speel je jezelf vrij van ieder bezwaar.

Ik heb vandaag een hoop cadeau´s gehad. Ik wilde heel graag een grote tube witte acrylverf hebben. Na een heerlijke Japanse lunch in centrum Cork kochten we deze in een winkel met twee verdiepingen voor de creatieve mens van allerlei insteek. Ik heb veel naar mijn schilderwerk gekeken en gevoeld dat ik meer licht in mijn werk wil hebben. Voor het eerst sinds ik in Ierland ben een nieuw setje nylon snaren voor de klassieke gitaar, yes! Een muis (de laatste sneuvelde) voor twee euro voor de computer, Karin zegt dat goedkoop gauw stuk gaat maar ik wilde het zo en zal iedere avond bidden dat het heel blijft zodat ik deze wedstrijd van Lief ga winnen. Op zeker moment waren we beland in de ruim gesorteerde boekhandel Waterfords. Karin zag het boek ´Zen, The Art of Simple Living´ en wilde het wel kopen, ik had net ´Free Will´ van Sam Harris in mijn handen genomen. ¨Wil je die kopen?¨ had Karin gevraagd. ¨Ik heb geen keuze¨, had ik geantwoord. Ook deze is afgerekend.

Ik weet dat er nog meer cadeaus waren maar zoals dat gaat met verwende jongetjes: die weten niet meer wat ze kregen. Ja, ik voel me verwend, en niet alleen vandaag. Ik heb feitelijk alles dat ik begeer. Als het niet genoeg is, is er iets fout met wie het onvoldoende acht. En Karin kent mijn waanzin wel en grijpt in als het te gek wordt. Als het goed gaat voelt ze vertrouwen en is er meer ruimte in haar en ons. We praten graag over ´elkaar de baas zijn´, want hier speelt zich ons spel af dat fout gaat als we het te ernstig nemen. En dat kunnen we allebei bij tijd en wijle. Dat zijn onze ponskaarten. Tis wel leuk die buitenwereld, maar hoe zit het eigenlijk met ons? Daar zetten we graag een boom over op. Dan denk ik aan hoe mijn ouders dit deden en lijkt er geen verschil. Dat is het fraaie van hier en nu wakker zijn: er wordt genoten van associaties zonder te verlangen dat een andere tijd het heden overneemt.

Karin en ik lijken in meer opzichten op mijn moeder en vader. Mijn vader maakte zich niet al te druk om de toestand van het huis dat ze bezaten. Mijn moeder vond het een onderwerp van jewelste en liet geregeld haar oog op achterstallig onderhoud vallen, haar gedachten niet onder stoelen of banken stekend. Ik maak ongetwijfeld in deze gebruik van enkele van mijn vaders handigheden zonder dit zelf te beseffen. Dezelfde ponskaart in grote lijnen, verschillend in nuances. Karin geeft veelvuldig aan dat ze het huis dat wij huren maar een hoop vindt mankeren. Vind ik ook, maar er wonen geeft me meer plezier dan frustratie. Daarin lijk ik op mijn vader, Karin op mijn moeder. Het afwijkende van dit patroon is nu te vinden in mijn visie op de schooltassen van de kinderen: als die rondslingeren dan hoor ik in mijn eigen klagen mijn moeder, en in het gemak waarmee Karin dat opvat zie ik eerder mijn vader.

Karin en ik hebben ernstige crises beleefd en ik zie onze voortzetting nu vooral in het Licht dat alle vormen mogelijk maakt, waaraan ik het Kerstfeest in mijn hart verbind. Los van religieuze overtuigingen zie ik dat zowel Karin als ik vaste standpunten in Liefde loslieten. Ik heb veel vriendinnen gekend en ze hebben mij allen ondervonden als iemand anders, als iemand om je mee te meten, en dat ging steeds weer mis. Of ik was beter, of ik was slechter, maar goed was het nooit. Tis deze psychologie, deze ponskaart, waarvan Karin en ik de gaten in elkander hebben leren lezen en waarderen als integraal onderdeel van wat Liefde wekt. In goede en in slechte tijden, hulpeloos. Je hebt elkaar, maar niet als er ruzie is en dan komt het er werkelijk op aan of de ponskaart of zien zelf de boventoon voert. Zonder ponskaart is niets mogelijk, oprechtheid over de ponskaart maakt leven zoveel makkelijker. Daar heb je geen vrije wil voor nodig, wakkere intelligentie gebiedt dit in iedereen.

DSCN8385

Ik kreeg ook een schrijfschrift. Zwart gekaft en met alle kleuren van de regenboog op de papierranden als het schrift dicht ligt. Het papier met lijntjes, lichtgeel. Voor de poëzie, heb ik Karin gezegd. Weer in handschrift werken. Weg van het scherm. Weg van internet, de wereld en de associaties ermee. Back to basic. Simpel. Wat niet nodig is niet nodig hebben. Niet als nieuwe opdracht, maar als ongecompliceerd zijn reeds. Wat alleen in oprechtheid kan bestaan. Daar gaf niemand opdracht toe voor zover ik weet, zonder oorzaak toch goed te herkennen. Als ik schrijf, wat ik lang niet deed, raak ik altijd weer aan de stilte die niet aan te raken is. De biecht is aan geen kerk gebonden, oprechtheid is gezondheid voor een ieder, ongeacht geloof of ongeloof.

Als ik zo ga slapen, dan ga ik de droomloosheid in die het lichaam verkwikt en intelligenter is dan alles dat ik conceptualiseren of bedenken kan. Ik heb geen bewijs van of voor God nodig om te weten dat dit Niets het altaar van al mijn dromen is. Niet om eeuwig in vorm te worden, eenvoudig om zonder vorm de tijd te verliezen. Verkwikkend.

DSCN8387

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.