Reactiviteit

¨Heb je de vuilnis al buiten gezet?¨
¨Wou je me zeggen dat ik lui ben?¨

Hoorde niet lang geleden deze dialoog en er vond innerlijke erkenning plaats. De tweede spreker in de dialoog interpreteert de eerste opmerking, die neutraal is, met een invulling die zin heeft in een conflict. De vraag om de vuilnisemmer buiten te zetten is louter praktisch, de responder veronderstelt er een waardeoordeel in die het niet bevat. Zaad voor conflict, maar de eerste spreker hoeft er niet voor te vallen.

Dit zicht culmineerde tot een verdieping in het zien dat al mijn conflicten met wie dan ook uitgaan van de opvatting dat er slechts één juiste opvatting in kwesties bestaat, en als een opvatting onjuist is dient dit, koste wat kost, uitgewerkt te worden. Ook hierin is het waardeoordeel van het dialoogje hierboven terug te vinden. Dit klinkt dan zo.

¨Ik geloof in God, heb de Heer lief.¨
¨Wil je me vertellen dat je de waarheid kent?¨

Ik heb in zekere zin wel door dat weten arrogantie is, maar dit garandeert nog lang niet dat ik de arrogantie in alle krochten van mijn ziel en mijn reacties op mensen, dieren en dingen heb doorzien. Integendeel, juist nu zaken open gaan voel ik vaker schaamte dan wijsheid, en is bescheidenheid niet vanuit uiterlijk gebod maar door innerlijk gezag geboden.

Alles is subjectief. Iedereen is subjectief. Niemand kan er wat aan doen, het kan niet anders zijn dan zo. Als één iemand gelijk heeft is dit de code voor oorlog. Als niemand gelijk heeft kan iedereen gehoord worden. De reactiviteit kan uit sociaal bestaan, vrede is mogelijk.

Ik heb spirituele scholen bezocht waarbinnen dit feit gedoceerd werd, krachtig onderbouwd maar nooit tot het einde volgehouden. Jezus was het eind van het Oude Testament, zoals Zen de vastgeroeste Boeddhistisch geschriften niet meer als autoriteit accepteerde, en Advaita Vedanta, de non-dualistisch school die de oudst bekende filosofisch geschriften de Veda´s achterliet, werd mijn laatste metafysische school van studie. En steeds bleek weer dat reactiviteit, de geweldige filosofie ten spijt, nog altijd bestond. In seksueel misbruik, in boos worden als de leerling iets niet zag of accepteerde, in het bijhouden van archieven van de volgelingen en in het opschroeven van de financiële prijs voor Genade.

Dit was niet langer geloofwaardig. Ik had het Christelijk geloof verlaten voor zeker weten en de leraren die mij dit beloofden wisten het ook niet werkelijk. Het enige werkelijke dat bleef was werkzaamheid van leven zelf, die in alle betrokkenen subjectief is. Niet anders kan zijn, ook niet in de oplichters die ik zojuist verlaten had. Vrede was niet meer het vinden van vrede, gevonden in het verlies van reactiviteit. Niet iets dat ik mijzelf kon opdragen, wel het enige probleem vanaf dat moment om te zien. Waarbij juist de reactiviteit, als enig overlevende, opbloeide als nooit tevoor. Als de hel bestond dan was dit ´m wel.

In deze onmogelijkheid kun je, zou je zeggen, het best alleen leven. Maar mijn gang was anders: die van de loner naar het sociaal bestaan van een gezin in Ierland. Dat beloofde wat. Die belofte is waar gemaakt, zonder voorkennis van betrokkenen. Niemand weet iets van tevoren behalve kleine voorspelbare dingen. Maar overzicht op geboren te zijn en de consequenties is vreemd als je je eigen geboorte nooit hebt ingezet. Alan Watts zei, ik parafraseer: ¨er wordt gezegd: ik ben in de wereld geboren, maar het is niet waar: je bent uit de wereld geboren.¨

Er is geen keuze tussen samen en alleen. De kluizenaar heeft de wereld in zijn kop en de dronkaard probeert de wereld te vergeten. Maar de wereld zelf is, nu, onwaarneembaar. Tis een idee, net als de maatschappij of de waarheid. Iedereen is eenzaam door het filter van dit soort onware ideeën, niet bij gebrek aan waarheid die een ieder zelf is. Onwaarneembaar is.

Verslaving, van welk soort ook, gelooft in de wereld en opinies van anderen. Tis verslaving aan reactiviteit die in stilte niet bestaat. Stilte wordt gevreesd door de junk, meer dan wat dan ook. Het moeten hebben van een opinie is pure verslaving. De goedkeuring van anderen verkrijgen is slavernij. Omdat reactiviteit zo krachtig de identiteit van alle betrokkenen erin bepaalt, wat ongeveer alle wereldbewoners betreft, hoor je niemand zeggen dat vervuiling van de planeet, in al haar vormen, hier begint. Ik kan het echter niet anders meer zien en leer geen vrienden over te houden. Geloven dat je rekening moet houden met de opinies van anderen is de enige slavernij die een ieder diepst van binnen wil zien vallen, maar het wordt ook het meest gevreesd want als die valt, hou je geen wereld van compensatie over ten opzichte van de rauwe werkelijkheid.

Reactiviteit is bekend, gangbaar en kuddegeest. Diegenen die kuddegeest bekritiseren behoren ook tot een kudde. Wie dan ook geloven is weigeren te bestaan zonder dat geloof. Niemand kan er wat aan doen; ik spreek en wie weet hoort er wat.

.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.