Onvastgoedhandelaar

Er was een vrouw op tv die sprak over hoe justitie haar zeer onkies had behandeld. Ze kon goed spreken, maar toen ze vertelde dat ze in de cel haar kind had moeten baren als gevolg van de justitiele dwaling, kreeg ze het even te kwaad en haperde haar spreken. Opeens zag ik helder dat ik niet naar een vrouw keek, niet naar een vast gezicht, maar naar een proces, of beter, steeds een momentopname van dat proces. De personen die wij menen te kennen bestaan niet, er bestaat het lijf en de uitdrukkingsvormen die feitelijk niemand toebehoren.

Deze dagen zie ik dit veelvuldig, ook in de mensen die zich opstellen alsof alles hen toebehoort en ze hier een eeuwigheid zullen leven: ik zie het proces en de vergankelijke estafetteloper die niets heeft in te brengen over zijn naderend einde en het tijdstip daarvan. Dit zien maakt heel veel van wat mensen bezighoudt overbodig, toont de ijdelheid ervan om niet te zeggen: de stompzinnige eigenwijsheid van een gehele cultuur.

Het zicht maakt ook veel, dat voorheen onderwerp van gesprek kon zijn, onbelangrijk voor lange bespreking. Daar hoeft mijn omgeving het niet mee eens te zijn en dit kan tot spanningen leiden. Ik heb op dit punt nog aardig mijn best gedaan me wat aan te passen maar ik zie me hier tenslotte hopeloos in falen. Waar veel mensen een probleem zien zie ik alleen maar feiten. Als ik hoofdpijn heb neem ik misschien een aspirientje, bij grotere klachten bezoek ik een dokter, maar een probleem zie ik niet ontstaan. Ik kan iemand een grote zeur vinden maar das geen probleem; bye-bye is genoeg. Feitelijk is mijn huidig zicht pas problematisch als ik deze probeer te negeren ten gunste van een ander. Dan maak ik een probleem dat er eerder niet was. Als iemand mijn zicht niet kan velen is er geen koopverplichting of noodzaak bij mij te blijven.

Alles is vergankelijk, dit is geen probleem. Maar als je het niet kunt accepteren, je wilt indekken tegen verlies, dan wil je het onmogelijke en ervaar je problemen op alle vlakken. Dan ben je dag in dag uit bezig met oplossingsstrategieën voor vergankelijkheid waarvoor geen oplossing bestaat. Niets staat vast, alles dat je vastpakt zal weer losgelaten moeten worden of in je handen vergaan. Op andere personen willen bouwen is evenzeer problematisch; het kent de eis dat die ander onveranderlijk is en dat is niemand. Als iemand dit toch probeert te zijn treedt er verzuring in; wellicht blijft een relatie lang bestaan als voorspelbaarheid de scepter zwaait, maar de passie is verdwenen.

Het geloof in personen leidt steevast tot ellende, wie het ook betreft. In iemand een persoon zien doet de mens geen recht. De verhalen die we over onszelf en anderen vertellen zijn maskers (persona´s) die het werkelijke proces mens versluieren. Alan Watts noemde het verlangen naar een echt persoon het verlangen naar ´a genuine fake´. Om werkelijk vrede te vinden dient de werkelijkheid aangeraakt te worden, ieder moment opnieuw. Mensen lijken dit te vrezen en vluchten in hun verhalen, met alle gevolgen van dien. Ik wil dit niet. Tis een gevangenis maar, -tis immers onderdeel van fictie-, de deur staat altijd open.

De situatie wordt complexer als personen, die verhalen hoger achten dan vloeiende werkelijkheid, tezamen aan de slag gaan zichzelf en de wereld te verbeteren. Deze exercitie is gebaseerd op waan, maar omdat er wel eens succesjes geboekt lijken te worden, blijft het geloof in de fictie gehandhaafd en wordt de toekomst beter dan het heden voorgesteld. Dit is dwangmatig, Zo is iemand nooit thuis in dit moment.

Zeker, ik zie dat er heel wat beter kan in het leven en de wereld. Maar ik zie hier geen probleem. Bij de constatering van iets dat niet gewenst is past een juiste actie om tot een betere situatie te komen. Als mijn hand op een hete kachel pijn doet ga ik geen probleem formuleren, ik trek de hand weg. Veel ongewenste situaties vragen meer tijd om ongedaan gemaakt te worden, maar ook hier is onmiddellijke actie welke probleemstelling voorkomt mogelijk: een tijdsplan maken en ermee aan de slag gaan. Tenslotte zijn er zaken die niet veranderd kunnen worden; als dit door gedegen onderzoek en oprechte actie ingezien wordt treedt er acceptatie in, geen probleem.

Niets staat vast, dat is alleen een probleem voor vasthoudendheid. Toen begin dit jaar onze poes Sammy onder een auto het leven liet was er verdriet. Als verdriet niet acceptabel geacht wordt is niet het verdriet maar de afwijzing ervan het probleem. Ik denk nog graag aan Sammy, kijk met plezier en ontroering naar haar kleine fotootje op het prikbord in de keuken. Natuurlijk werd er aanvankelijk gemis gevoeld hier in huis, maar geen probleem. De dierenarts stelde voor meteen een jong uit een nest kittens mee te nemen om de pijn te verlichten. Dit vonden we een onwerkelijk idee. En dan deze week, geheel onverwacht, komt het kleine zwartje ons leven binnen lopen. Niets staat vast en alles is mogelijk.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.