Blessington II

Het verblijf in Blessington, de rit door Wicklow, the Sally Gap, het is rijkdom van ervaren en verwondering. Karin achter het stuur, ik, met camera, ernaast. Verlaten gebieden, hele stukken geen boom of struik op de bergen te bekennen, daar waar kleine vogeltjes voor onze auto wegsprongen. Dit verklaarde enigszins de drie of vier onaangekondigde verkeersdrempels die opeens in de verlatenheid opdoemden. En dan waren er ook weer de bomen, reden we door overwoekerde weggetjes met steeds net genoeg ruimte om tegenliggers te passeren.

In de namiddag kwamen we terug in onze hotelkamer. Voldaan. Even liggen in onze zenruimte zonder overbodige zaken. Andermaal spreken over terugkeer naar de basis en steeds weer zien dat dit nooit elders of morgen kan zijn, alleen hier. De herkenning in onze ogen als we ons verliezen in ons zien.

Jij bleef wat langer liggen, ik ging naar de receptie, de bar erachter, het terras daarachter waar ik aankwam met een pint bier. De kleuren rondom het meer namen de heiligheid van schemervuur op en lieten me de camera keer op keer pakken. Iedere minuut alles alweer anders. En toen kwam je en gingen we eten. Ik observeer graag relaties, ook deze keer. Bij wat ik in paartjes meen te zien vraag ik me af en toe af hoe het bij ons zit. Zitten wij al verveeld op de telefoon? Nee. We vertonen alle gebreken die een mens kan hebben maar in plaats van elkaar te berispen weten we vaker het huidig gedrag in mild spottend daglicht te zetten, onze volle lach om onze onbeholpenheid bevrijdend. In deze weg van niet-correctie verschijnt de oorspronkelijke schoonheid in alle dingen weer. Het hoeft nergens heen en met niets te worden vergeleken, de uniciteit wint het van dat soort mentaal gedroom. Wat even kaal en leeg leek vult zich met werkelijkheid.

We aten heerlijk, de schemering trok steeds andere kleuren uit haar magische doos. Je moest niezen, de hooikoorts speelde op. Naar de hotelkamer en daar even zitten in de tuin. Dit gaf je meteen verlichting. Je zei: ga jij toch nog even naar het terras? Dit deed ik. Nog een serie foto´s, weer de opwinding omdat iedere plaat het wonder van dit zien bevat. De kunst van de fotografie zit vooral ook in het thuis uitzoeken van de beste exemplaren. Je wilt dat anderen het ook zien. Eigenlijk niet iets specifieks, maar gewoon dat de ogen open gaan. Dat de schoonheid vrij zichtbaar is.

(…)

Thuis aanbeland na weer een lange rit. Van rond de vierhonderd foto´s de eerste tweehonderd verwijderd. Morgen opnieuw kijken en tot de beste keuze uit de fraaie serie te komen, wat fotobewerken en ten slotte het resultaat online plaatsen.

.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.