Aanwezig in deze stap

Karin en ik poseerden jaren terug voor elkander; ik vond onlangs de foto´s, in dit blog opgenomen, terug. Het feit dat ik steeds hoger sta dan mijn levensgezel heeft met Karin´s cameravoering te maken; ik pleit hier voor mijn onschuld.

Kinhin, zo heet het geloof ik, kan me vergissen. Boeddhisten die langzaam en bewust lopen. Een meditatieoefening. Ik betracht geen gedisciplineerde oefening maar dacht vandaag aan Kinhin, nu ik gedwongen door pijn langzaam en bewust loop. Enorme pijn vanuit de heup, 95 % kans dat het om een slijmbeursontsteking gaat, de overige 5 % dacht de huisarts aan een mogelijk scheurtje in het bot. In het laatste geval zullen de klachten toenemen, in het eerste geval kan het afnemen. Wordt het erger dan moet ik meteen een foto van de heup laten maken. Maar de klachten nemen al af voordat ik nog maar een pil van de ontvangen kuur heb geslikt. En ik geniet van het langzame lopen en mijn metgezel, de stok, die me veiligheid biedt mocht ik door het linker heupgewricht heen zakken zoals vele malen eerder deze dagen. Kinhin. Wat doet denken aan mijn verwijderde weblog Aanwezig in deze stap. De pijn dwingt en is niet prettig, zo toont het me de weg naar de juiste loop. Oefenen is hier geen discipline maar een blijde keuze omdat de beloning onmiddellijk in het heden ligt: geen pijn. Loop ik enige minuten zonder pijn dan ervaar ik glimlachen. Zoals het liggen in bed, in die ene stand dat er geen pijn wordt gevoeld, gelukzalig is na alle pijnscheuten en onlustgevoelens van de afgelopen dag. Kinhin dus, goed idee, maar dan zonder het gevoel van discipline, in de vreugde van het lopen zelf. Ook in gezondheid alle aandacht waard, in deze stap gebeurt het allemaal, nergens anders.

Voel me gezegend dat Karin op dezelfde golflengte als ik waarnemingen doet. In de wachtkamer van de huisartsenpost bijvoorbeeld lezen we de mensen en delen we wat indrukken. Dat is doodgewoon en tegelijk bijzondere poëzie. Zei vandaag nog tegen Karin dat we elkaar nog altijd in de haren vliegen, als in de tijd dat we conflicten maakten, maar de omgang ermee is nu zachter en speelser. We hebben nog dezelfde programma´s lopen maar in de reactieve sfeer zijn we allebei liever geworden. Zachter, milder. We hebben oog voor de opwinding die vanuit onnodige verhalen wordt gemaakt. We kijken meer naar de feiten en nemen die voor lief in plaats van bezwarende verhalen te volgen. We zijn duidelijk twee individuen gebleven, en wat eens leek te schuren voelt nu als strelen. We horen en zien elkaar, in dit ontmoeten wordt geen afgescheidenheid ervaren. Als ik dat wel ervaar zit ik altijd moeilijk te doen. Hoe, dat hoef ik niet meer uit te zoeken; als ik het herken valt het eenvoudig weg. Bevrijding uit de gevangenis van ingebeeld imago. De angst om niemand te zijn is zeer misplaatst, iedereen weet dat niemand zijn heerlijk is.

Het leven is zoveel subtieler dan ik ooit denken kon, dit zien maakt denken vaker overbodig, eenvoud neemt groter plaats in. Omdat ik de mentale oevers van al mijn falen en vermogens niet aandoe, simpel doorga met de huidige taak of rust voor ogen. Stilvallen, uit het brein stappen, of beter gezegd: er niet meer instappen wat het ook belooft, das het zicht waar ik op doel. Die denkt niet aan de tijd en handelt direct vanuit onbelemmerd zicht.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.