Herfstige mijmeringen

De meeste dagen zijn grijs en variëren van vochtig tot zeiknat. Ruim drie jaar geleden kwam ik bij Karin en de kinderen in Shanonvale, in Ierland wonen en mocht ik het beleven: zes weken iedere dag regen. En niet een beetje, het hield maar niet op. Berichten van overstromingen kwamen vanuit alle windstreken en voor het huis waar we toen woonden leek de dalende weg veelal bijkans een rivier te zijn. Het was een beproeving voor mijn humeur op dagen, temeer daar ik nog geen auto reed en de woning zo gesitueerd was dat ik alleen te voet op pad kon gaan op trottoirloze wegen, wat tegelijkertijd onbehaaglijk als gevaarlijk was. Dit is deze dagen geheel anders. In het kleine plaatsje waar we nu wonen zijn hier en daar wat voetpaden en op andere delen is er goed rekening te houden met naderende motorvoertuigen. Mijn rijlessen zitten erop, het examen wacht ik af, en ik bestuur ons autootje ondertussen met gemak, ook al maak ik nog fouten volgens Karin, die mij in deze nogal eens tot het uitdrukken van een tegengesteld standpunt verleidt. Maar dat is vaak spel, ik maak zeker nog fouten, doch voor haar leven vreest Lief als bijrijder nog maar zelden en dan slechts zeer kortdurend als ze mijn adequate stuurkunst, na de eerste schrik, onderkent. Zo toerden we gisteren weer van Clonakilty, waar we onze levensmiddelen verkrijgen, over de vaak kronkelende weg terug naar Rosscarbery, toen het halverwege de middag al avond leek en regendruppels met intense felheid op de voorruit kletterden, de wissers tot hun hoogste werkzaamheid verleidend, waaraan ik echter geen direct gevolg gaf. Het gebeuk nam al weer af toen ik zei:
¨Ik had op voorhand enige tegenzin tegen de winter gevoeld, van mij mocht het altijd zomer blijven, maar nu erken ik toch dat ik geniet van de boze buien uit de hemel. Mensen kunnen er depressief van worden maar mij valt deze dagen vooral de schoonheid ervan op. Maar laat ik erbij vermelden: levend in betonstad in Nederland was dit weertype wel vaak deprimerend, in het groene landschap kent de ervaring ervan niet dit bezwaar.¨
¨Ja, het grijze weer versterkt de grauwheid van de grijze gebouwen, hier wordt alles opgenomen door het land, we zien het vruchtbaar groen, en op dit eiland schijnt dan opeens onverwacht weer de zon.¨
Dit klopt. Heb me er zo vaak over verbaasd. Denk je in een diepe herfst te leven en zit je een kwartier later in een heerlijk lentezonnetje. Dat zijn nog eens vlotte seizoenswisselingen. Het idee naar Portugal te emigreren, dat vaker bij ons langs is gekomen, begint aan wilskracht in te boeten, althans bij mij. Altijd zomer is lang een aantrekkelijk idee voor mij gebleven, in werkelijkheid zal ik de brandende kleuren van de herfst en de witte dekens van de winter missen. De afgelopen winter zijn we bepaald verwend wat dit betreft. Sneeuw was hier zeldzaam en opeens trad de ijstijd in, langdurig en flink veel sneeuw. Op de foto die ik in die tijd maakte is ons hoekhuis te zien.


tumblr_p52m90BIw71wbo795o6_1280Ik schrijf dit nu in de huiskamer, met een gekleurde kerstlichtslinger gedrapeerd langs het venster van het raam voor me. Zo een setting deed me in vroeger dagen neigen naar verlangens, naar oude of te komen tijden, maar zo is het nu niet. Ik ben verguld en kwetsbaar met Karin en de kinderen, met de Ieren van vaak weinig woorden, met de seizoenen en het landschap dat te kleine opvattingen de ruimte geeft te vervliegen. En alle opvattingen van andere tijden zijn te klein, tenminste, als je erin wilt wonen. Karin en ik hebben meerdere malen felle crises meegemaakt waarbij we uiteen werden gedreven. Ik ging dan naar Nederland waar twee vrienden met kleine woonruimten mij af en toe onderdak toestonden, mijn familie was hiertoe niet bereid. Gisterenavond luisterden Karin en ik tijdens het leggen van een jigsaw puzzel naar Anthony de Mello die Jezus citeerde en zei dat je eerst je vader en moeder, je kinderen, broers en zusters moet haten, en ook jezelf, anders kun je niet zijn volgeling zijn. We verstonden dit. Niet als haatdragendheid, maar als het zat zijn je aan te passen aan de geconditioneerde spelletjes van je naasten in je eigen brein, die wensen dat je naar hun pijpen danst of je anders straffen met uitstoting. Ik vroeg Karin, die mijn frustratie naar familie in deze had aangehoord, nog eens naar haar visie in dit licht. Ze zei dat ze vanuit Ierland een zus had gevraagd zorg te dragen voor de administratie van haar oude moeder. De zus had ja gezegd maar nee gedaan. Karin is toen regelmatig naar Nederland gevlogen, heeft de onbetaalde rekeningen voor haar moeder voldaan, en bekostigde de reizen van haar moeders geld omdat het anders niet kon. De lieflijkheid van Karin´s actie werd niet gezien, wel wist zuslief te verklaren dat ze de rekening van ma aan het leegroven was. Moest Karin toen tot haat overgaan? Nee. Moest ze zeggen dat het zo genoeg was met het contact met zus? Ja, op die voet verder leven is niet in lijn met haar hart. Oprechtheid vraagt compromisloze opstelling, geen haat.
Mijn familie heeft een beeld van mij, dat ik zeker heb helpen creëren indertijd door mateloos wijngebruik, welke ik heden echter niet meer vind gelden. Dat beeld voorkwam geen hartelijke mailwisselingen de afgelopen jaren maar welkom bij hen, in nood en dakloos zonder geld, vonden ze geen goed idee. Schone schijn stond hoger dan realiteit, beeldvorming was sterker dan mij te vragen wat heden het probleem is en mij bij te staan in nood. O ja, daarover hebben ze nog wel wat van me vernomen met een toontje maar haat is geen richtsnoer in deze. Zoals Anthony de Mello gisteren zei: ze functioneren zoals ze doen en hen iets kwalijk nemen fixeert je alleen maar op hen, om vrij te zijn dien je hen niet langer als richtsnoer te nemen voor je geluk. Zo versta ik het. Contact met hen opnemen ligt niet voor de hand weliswaar, maar aversie en haat hoeft niet gevoed te worden. Je familie en jezelf haten om volgeling van Jezus te kunnen zijn betekent voor mij iets zeer simpels: de bereidheid je identiteit, gemaakt in samenspel met anderen, te verliezen, telkens weer.
Ik heb de laatste weken dagelijks foto´s van mij benut door er citaten van Nisargadatta in te voegen en online te plaatsen. Één daarvan sprak Karin afgelopen dag erg aan, en mij ook, omdat het precies het voorkomen van deze te manipuleren, conditionele en niet te vertrouwen identiteit raakt.

Nisargadatta Quote XXVIII

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.