Penpunt

In vroeger dagen, toen ik nog school bezocht, werd mij wijs gemaakt dat ik hard moest leren om iemand te worden, of in ieder geval beter te worden dan ik toen was. Daarbij werd vermeld dat kennis van de mensengeschiedenis zeer van belang is omdat we daarvan leren geen fouten te herhalen. Ik hoefde niet heel erg op te letten in de klas om snel in te zien dat dit laatste natuurlijk onzin was. We herhalen al te graag oude fouten en, technische vooruitgang buiten beschouwing gelaten, we leven nog altijd met het morele besef van de Neanderthaler. Waarmee ik niet de Neanderthaler wil beledigen.

Het geloof in kennis heeft mij nooit erg geboeid; inzicht vond ik veel interessanter. Ik heb desondanks mezelf jarenlang onzeker en onderontwikkeld gevoeld in een wereld die kennis zo hoog aanslaat dat arrogante en depressieve professoren in praatprogramma´s het hoogste woord voeren en wijze mensen er zelden voor worden uitgenodigd. Maar wat is kennis? Als ik kennis voor iets nodig heb kan ik dit eenvoudig opzoeken, levend inzicht dat ik niet gecultiveerd heb echter laat zich niet zomaar via Google opsnuiven.

Van kennis bouwen we werelden zoals van tonen symfonieën. De geleerde mens is iemand waarvan we vinden dat ie heel veel weet maar goed beschouwd weet ook die mens per moment slechts één ding tegelijk, zoals een zanger per moment ook slechts één toonhoogte kan bereiken. Een wetenschap van de wereld heeft als een compositie tijd nodig om te kunnen ontstaan en wordt met diezelfde tijd ook weer achtergelaten. Ik denk hierbij aan het beeld van iemand die in het duister een brandende fakkel in het rond zwaait, zo een cirkel voortoverend, terwijl de toeschouwer heel goed weet dat de vlam in feite slechts één punt beschrijft. Als het zwaaien ophoudt is de cirkel niet langer meer. Het is dezelfde suggestie als van een film op een filmdoek welke eigenlijk uit losse stilstaande snel afwisselende plaatjes bestaat.

Werkelijkheid, tis een woord dat veel wordt gebruikt maar weten we wel wat het is? Al ons weten is op zijn best een late dode afspiegeling van de springlevende actuele werkelijkheid; het werkelijke is werkelijk in de huidige aanraking. Ik kan een pen pakken, een betoog als deze schrijven, maar het werkelijke actuele beleven is ieder moment de aanraking van de penpunt en het papier. Het betoog is secundair, dit schrijven primair. Zo is het scheppen primair aan welke schepping dan ook, echter dan welke voorstelling van zaken die men van werkelijkheid ook maakt. Creativiteit is vreugde, de scheppende leegte die zich niet gebonden voelt aan resultaten en de vloeiendheid van de actuele levensstroom geniet. Daarom deze ode aan de penpunt, aan het huidig beleven, aan de altijd nieuwe aanraking van wat nooit te bevatten zo vrij is.

.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.