Wie sterft?

Ik zag vandaag mijn naam staan. Ik zag de letters waarmee de naam is opgebouwd. J o (2x) s t L i p s. Ik vond de naam niet zo bijzonder meer. Ze hadden mij iedere naam kunnen geven. Zoals het universum mij ieder lichaam had kunnen geven, ieder geestelijk vermogen, ieder duivelse of goddelijke eigenschap.

De dood, ik denk er regelmatig aan deze dagen. De dood is niet het einde van het leven maar wel het einde van Joost Lips, de samenstelling van letters en de betekenis die ik erbij bedenk. Dit alles is sterfelijk en het is een probleem te sterven als ik aan die betekenis waarde hecht. En dat doe ik, op allerlei manieren. Zo wil ik er graag nog even zijn voor mijn Lief. En voor veel meer. Maar als ik zeg ‘ik hou van het leven’ dan heb ik me al van dat leven afgespleten. Die afgespletenheid is als de dood.

De dood is geen probleem. Hoe kan iemand die niet bestaat een probleem hebben? Dit is onmogelijk. Dus, als er al een probleem is, dan is het leven dat. Of liever gezegd: diegene die meent te leven. Diegene die zegt ‘je leeft maar één keer’ is bang. En met zichzelf bezig. Als ie al met anderen bezig is, is dat in zijn of haar eigen belang. Één keer slechts, dus we moeten er het beste van maken en zoveel mogelijk manipuleren om onze armzalige dromen waar te maken ten koste van wie buiten ons belang liggen. Wat op zijn best steeds tijdelijk lukt. Tis een mirakel dat mensen desondanks zo in zichzelf geloven na een geschiedschrijving van deze zelfde waanzin. Tis een massapsychose niet de ijdelheid van de mentale analyserende benadering in te zien. Zelfs het opblazen van onschuldige mensen en de planeet lijkt onvoldoende voor inkeer en gezond, ‒dat wil zeggen: reeds heel en onverdeeld‒, perspectief.

De dood is wijds en alomtegenwoordig. De dood is wijs en ruimt alle tijdelijke beperkte opvattingen en verschijnselen netjes op, brengt ze terug tot hun eerste bouwstenen, goed voor recycling. Als ik beweer dat iemand te vroeg is gestorven heb ik het altijd over mijn belang; niet te bestaan kan onmogelijk een nadeel zijn.

De dood is een optische illusie. De dood is nog nooit waargenomen, behalve als een projectie op lijken.

De dood is coulant door alle dictators op te ruimen. Ja maar, kan men tegenwerpen, de dood neemt ook de liefdevolle wijze mensen weg! Zeker, en deze mensen vrezen de dood niet, leren dat er louter leven is. De dood is een misvatting van levende lijven die in zelfbeelden zijn gaan geloven.

De dood is vriendelijk ook al lijkt het voorspel vaak op aftakeling. Aftakeling is geen straf maar een oprecht leraar die leert in welk domein we onterecht onze veiligheid zoeken. De aftakeling is de laatste klas waarin je dit sterven leert. Wie leert dit? Das het gekke: niemand.

.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.